Akacja srebrzysta 'Gaulois Astier' Mimosa 'Gaulois Astier'

Opis szczegółowy produktu

Akacja srebrzystolistna 'Gaulois Astier' <\/strong>- wiecznie zielony kultywar tak zwanej mimoz, gatunku pochodzącego z południowo-wschodniej Australii i Tasmanii. W Europie uprawiana jest głównie na obszarach nadmorskich i śródziemnomorskich, a wybrane klony znajdują zastosowanie również we florystyce, ponieważ kwitną w czasie, gdy ogród jest jeszcze cichy. 'Gaulois Astier' w korzystnych warunkach tworzy krzew lub mniejsze drzewo wielopniowe, w ogrodach najczęściej osiągające wysokość około 4–6 m i szerokość 3–5 m, o szybszym przyroście. Liście są podwójnie pierzaste, delikatne jak koronka, szarozielone do srebrzystych, a w słońcu sprawiają lekko dymiące wrażenie. Od lutego do marca, w chłodniejszym przebiegu wiosny często aż do kwietnia, na końcach pędów pojawiają się grona drobnych, kulistych kwiatów o intensywnie żółtej barwie. Kwiaty są zazwyczaj intensywnie pachnące i przyciągają zapylacze, dlatego kultywar nadaje się również do zimowych kompozycji przy wejściach i tarasach. W nasadzeniach dobrze komponuje się z lawendą, rozmarynem, czystkami, śródziemnomorskimi trawami i krzewami zimozielonymi, gdzie żółte kwiaty rozjaśniają ciemne tło. Podczas mrozów część liści może zbrązowieć lub opaść, ale na wiosnę, przy dobrym ukorzenieniu, zazwyczaj ponownie wypuszcza pędy.

Uprawa: Sadzić na słonecznych i osłoniętych stanowiskach, najlepiej przy południowej ścianie lub w atrium, gdzie zmniejsza się ryzyko przemarznięcia. Gleba powinna być lżejsza, przepuszczalna i dobrze zdrenowana, o zalecanym pH około 5,5–7,0. U niektórych roślin szczepionych podaje się lepszą tolerancję gleb wapiennych, u roślin rozmnażanych przez sadzonki bezpieczniejsza jest gleba bez aktywnego wapnia. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu i w ciągu pierwszych dwóch sezonów, po ukorzenieniu znosi krótkotrwałą suszę, ale długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie zazwyczaj przeprowadza się od kwietnia do lipca nawozem dla roślin kwitnących o niższej zawartości azotu. Cięcie wykonuje się po kwitnieniu, zazwyczaj w marcu do kwietnia, i służy do utrzymania zwartej korony oraz odnowienia kwitnącego przyrostu. Sadzenie jest możliwe od kwietnia do września, na ciepłych obszarach również jesienią, zawsze z naciskiem na drenaż. Mrozoodporność tego kultywaru najczęściej podaje się w przybliżeniu od -5 do -10 °C, przy bardzo dobrym drenażu i osłonięciu może krótkotrwale znieść nawet niższe temperatury, młode rośliny są bardziej wrażliwe. W większości Czech jest dlatego uprawiana w doniczce i na zimę przenoszona do jasnego pomieszczenia o temperaturze 2–8 °C. W ogrodzie jest uwzględniana jako soliter z wolną przestrzenią co najmniej 3–4 m, dla swobodnie rosnącego żywopłotu sadzi się ją w odległości około 1,2–1,5 m od siebie.

Autor: Nikol | Rewizja: 10.2. 2026