Akebia trójlistkowa Akebia trójlistkowa

Opis szczegółowy produktu

Akebia trójlistna - pnącze z Azji Wschodniej, gdzie stanowi naturalną część obrzeży lasów, zarośli i jaśniejszych stoków. W ogrodach Europy Środkowej zachowuje się jak silnie rosnące pnącze, które przy odpowiednim podparciu osiąga wysokość 5-8 m i szerokość 2-4 m, w zależności od przestrzeni. Pędy są cienkie, elastyczne, z czasem drewnieją i owijają się wokół pergoli, drutów lub gałęzi drzew. Liście są trójlistkowe, pojedyncze listki jajowate do szeroko eliptycznych, długości 3–8 cm, ciemnozielone, jaśniejsze od spodu. Młode, rozwijające się liście mają lekki brązowawy odcień, a latem przechodzą w intensywnie zielony kolor. Ulistnienie w ciągu sezonu tworzy zwartą powierzchnię zieleni, która dobrze zakrywa konstrukcje i zapewnia półcień. W kwietniu i maju pojawiają się kwiaty zebrane w krótsze grona, męskie i żeńskie na tej samej roślinie. Kolorystyka jest purpurowa do czekoladowo-brązowej, zapach delikatnie słodki i zauważalny w cieplejsze dni, dzięki czemu kwiaty przyciągają pszczoły i inne zapylacze. Owoce dojrzewają zazwyczaj we wrześniu i październiku. Są podłużne, długości 7-15 cm, na powierzchni jasno purpurowe do fioletowych, w dojrzałości otwierają się podłużnie, odsłaniając wewnątrz biały do kremowego, miękki i słodki miąższ z drobnymi ciemnymi nasionami. Miąższ spożywa się świeży jako drobną przekąskę, nadaje się do sałatek owocowych i deserów. W krajach pochodzenia wykorzystuje się również skórkę i młode pędy, u nas jednak akebia jest uprawiana głównie jako ciekawe pnącze owocowe i ozdobne, łączące użytkową i ozdobną część ogrodu. Dobrze komponuje się z powojami, różami pnącymi lub wyższymi bylinami u podstawy pergoli, gdzie doceni lekki cień.

Uprawa: Wskazane jest stanowisko słoneczne lub półcieniste, osłonięte od skrajnie zimnych wiatrów. W półcieniu akebia rośnie bez problemu, jednak w cieplejszym i jaśniejszym miejscu ma bogatsze kwitnienie i lepsze dojrzewanie owoców. Najlepiej rośnie w głębokiej, próchniczej, średnio żyznej glebie, która jest dobrze przepuszczalna i nieprzesiąknięta wodą. Odpowiednie jest lekko kwaśne do neutralnego pH w okolicach 6,0-7,5. Ciągłe przelanie prowadzi do uszkodzenia korzeni, krótkotrwałą suszę znosi lepiej, zwłaszcza jeśli gleba jest ściółkowana materiałem organicznym. Rośliny sadzi się od marca do maja lub od września do października, w przypadku roślin z doniczek w zależności od przebiegu pogody przez cały okres bezmroźny. Już przy sadzeniu zaleca się solidne podpory - pergolę, treliaż lub system drutowy - do których pędy są stopniowo przyciągane i mocowane. W pierwszych latach po posadzeniu ważne jest równomierne podlewanie, zwłaszcza w okresach suchych, aby roślina dobrze się zakorzeniła i utworzyła silną podstawę pędów. Później, po zakorzenieniu się w głębszych warstwach, wykazuje dobrą tolerancję na przejściową suszę, przede wszystkim jeśli gleba jest pokryta ściółką ograniczającą parowanie. Na wiosnę zaleca się dodanie kompostu lub nawozu dla roślin ozdobnych lub owocowych, co wspomoże wzrost i tworzenie pąków kwiatowych. Cięcie wykonuje się w miarę potrzeb - zazwyczaj po kwitnieniu lub wczesną wiosną i polega na prześwietleniu krzewu, usunięciu starszych, słabo kwitnących pędów oraz skróceniu nadmiernie rozrośniętych części, aby utrzymać przejrzysty szkielet pnącza i wspomóc rozkrzewianie. Mrozoodporność podaje się w przybliżeniu do -25 °C, co jest wystarczające dla większości obszarów, w chłodniejszych lokalizacjach korzystne jest zimowe ściółkowanie strefy korzeniowej. Młode rośliny mogą w surowe zimy częściowo przemarzać, ale od podstawy zazwyczaj dobrze odrastają. Z chorób i szkodników w praktyce ogrodniczej pojawiają się raczej wyjątkowo mszyce, ogólnie jest to odporne, długowieczne pnącze. Dla pewnego plonu owoców zaleca się sadzenie co najmniej dwóch genetycznie różnych osobników, które wzajemnie się zapylają.