Albicja jedwabista Albizia julibrissin

Opis szczegółowy produktu

Albizia jedwabista - znana jako akacja perska, pochodzi z rozległych obszarów Azji Południowo-Zachodniej i Wschodniej, od Iranu po Japonię. To opadające drzewo lub wyższy krzew tworzy w wieku dorosłym charakterystyczną, płaską, parasolowatą koronę, która może osiągnąć szerokość do 6 metrów. Liście są podwójnie pierzaste, o długości do 40 cm i składają się z dziesiątek drobnych listków, które nadają drzewu lekki i puszysty wygląd. Kwitnienie następuje w lipcu i sierpniu, kiedy na końcach pędów pojawiają się gęste, wiechowate kwiatostany. Pojedyncze kwiaty nie posiadają klasycznych płatków korony, ich piękno tworzą pęczki długich, różowych do karmazynowych pręcików z białawą podstawą, które wyglądają jak jedwabne nici. Kwiaty są bogate w nektar i słodko pachną. Owocem są płaskie, brązowe strąki o długości około 10–15 cm, które pozostają na drzewie nawet po opadnięciu liści. Akacja perska jest wykorzystywana w architekturze ogrodowej jako wyrazisty soliter, który doskonale komponuje się z roślinami o podobnych wymaganiach, takimi jak lawenda, rozmaryn czy trawy ozdobne. W tradycyjnej medycynie kultur azjatyckich kwiaty i kora są cenione za swoje uspokajające działanie i wspieranie równowagi psychicznej.Znana również jako mimoza perska, jest drzewem opadającym liście, pochodzącym z obszaru od Azji po Morze Śródziemne. Wysokość tego drzewa zazwyczaj waha się od 5 do 12 metrów, ale w optymalnych warunkach może osiągnąć wyższe rozmiary. Rośnie stosunkowo szybko i jest znana ze swojej szerokiej i rozłożystej korony, która zapewnia przyjemny, delikatny cień. Liście drzewa Albizia julibrissin są podwójnie pierzaste, czyli złożone z drobnych listków, co nadaje im delikatny i elegancki wygląd. Mają jasnozielony kolor i zamykają się wieczorem lub podczas deszczu. Liście rozwijają się bardzo późno na wiosnę, więc nie martw się, że albicja zamarzła - po prostu potrzebuje czasu. Kwiaty drzewa mimozy perskiej są charakterystyczne i atrakcyjne. Są to okrągłe, miękkie kwiatostany różowo-czerwonych pręcików z żółtymi pylnikami, które tworzą egzotyczny wygląd. Intensywnie pachną. Jest to drzewo, które jest często sadzone ze względu na swój dekoracyjny wygląd i atrakcyjne kwiaty. Jest popularna ze względu na swoje egzotyczne piękno i zdolność do przyciągania owadów i motyli do ogrodu.

Uprawa: Uprawa akacji perskiej wymaga w pełni nasłonecznionego, ciepłego stanowiska, osłoniętego od zimnych wiatrów, najlepiej przy ścianach o wystawie południowej lub w zacisznych częściach ogrodu. Roślina rozwija się w lżejszych, dobrze przepuszczalnych glebach piaszczysto-gliniastych o obojętnym lub lekko zasadowym pH (6,5–7,5). Absolutnie kluczowy jest dobry drenaż, ponieważ zimowe przemoczenie jest dla rośliny często bardziej niebezpieczne niż sam mróz. Młode rośliny zaleca się sadzić wiosną, aby miały wystarczająco dużo czasu na ukorzenienie się przed pierwszą zimą. Podlewanie powinno być regularne u świeżo posadzonych okazów, jednak dorosłe drzewa są bardzo odporne na suszę dzięki głębokiemu systemowi korzeniowemu. Nawożenie przeprowadza się oszczędnie w okresie wiosennym nawozami o wyższej zawartości fosforu w celu wspomagania kwitnienia. Cięcie wykonuje się pod koniec wiosny w celu usunięcia uszkodzonych gałęzi lub lekkiego uformowania korony, przy czym należy wziąć pod uwagę, że Albizia puszcza liście bardzo późno, często dopiero w połowie maja. Mrozoodporność dojrzałego drewna wynosi od -18 °C do -23 °C. Młode rośliny należy przez pierwsze 3–5 lat po posadzeniu dokładnie chronić wysoką warstwą mulczu i okryciem pnia jutą. Uprawa w pojemnikach jest możliwa w dużych donicach, które na zimę przenosi się do pomieszczeń bez mrozu o temperaturze około 5 °C. Zalecany odstęp przy sadzeniu jako soliter wynosi 4–6 metrów.

Autor: Roman Leger | Aktualizacja: 04. 02. 2026