Albicja jedwabista Albizia julibrissin

Opis szczegółowy produktu

Albicja jedwabista - znana jako perska akacja, pochodzi z rozległych obszarów południowo-zachodniej i wschodniej Azji, od Iranu po Japonię. To zrzucające liście drzewo lub wyższy krzew tworzy w wieku dojrzałym charakterystyczną, płaską, parasolowatą koronę, która może osiągać szerokość do 6 metrów. Liście są podwójnie pierzaste, długości do 40 cm i składają się z kilkudziesięciu drobnych listków, które nadają drzewu lekki i zwiewny wygląd. Kwitnienie przypada na lipiec i sierpień, kiedy na końcach pędów pojawiają się gęste, główkowate kwiatostany. Pojedyncze kwiaty nie mają typowych płatków korony, ich urodę tworzą pęczki długich, różowych do karminowych pręcików o białawej nasadzie, które wyglądają jak jedwabne nitki. Kwiaty są bogate w nektar i słodko pachną. Owocem są płaskie, brązowe strąki o długości około 10–15 cm, które pozostają na drzewie także po opadnięciu liści. W architekturze ogrodowej perska akacja wykorzystywana jest jako wyrazisty soliter, który doskonale komponuje się z roślinami o podobnych wymaganiach, takimi jak lawenda, rozmaryn czy trawy ozdobne. W tradycyjnej medycynie kultur azjatyckich kwiaty i kora cenione są za działanie uspokajające i wspieranie równowagi psychicznej. Znana również jako perska mimoza, jest drzewem zrzucającym liście, pochodzącym z obszaru od Azji po rejon śródziemnomorski. Wysokość tego drzewa wynosi zwykle od 5 do 12 metrów, jednak w optymalnych warunkach może być jeszcze większa. Rośnie stosunkowo szybko i słynie z szerokiej, rozłożystej korony, która daje przyjemnie delikatny cień. Liście Albizia julibrissin są podwójnie pierzaste, czyli złożone z drobnych listków, co nadaje im delikatny i elegancki wygląd. Mają jasnozieloną barwę i składają się w godzinach wieczornych lub podczas deszczu. Liście rozwijają się bardzo późno wiosną, nie należy się więc obawiać, że albicja przemarzła – po prostu nie spieszy się. Kwiaty perskiej mimozy są charakterystyczne i atrakcyjne. Tworzą je kuliste, miękkie kwiatostany złożone z różowoczerwonych pręcików z żółtymi pylnikami, które nadają roślinie egzotyczny wygląd. Pachną odurzająco. Drzewo to często sadzi się ze względu na dekoracyjny pokrój i atrakcyjne kwiaty. Jest cenione za egzotyczne piękno i zdolność przyciągania do ogrodu owadów i motyli.

Uprawa: Uprawa perskiej akacji wymaga w pełni nasłonecznionego, ciepłego i osłoniętego od zimnych wiatrów stanowiska, najlepiej przy murach o wystawie południowej lub w osłoniętych częściach ogrodu. Drzewo dobrze rośnie na lżejszych, przepuszczalnych, piaszczysto-gliniastych glebach o odczynie obojętnym do lekko zasadowego (pH 6,5–7,5). Absolutnie kluczowy jest dobry drenaż, ponieważ zimowe zalewanie jest dla rośliny często groźniejsze niż sam mróz. Młode rośliny zaleca się sadzić wiosną, aby miały wystarczająco dużo czasu na ukorzenienie się przed pierwszą zimą. Świeżo posadzone egzemplarze należy regularnie podlewać, dorosłe drzewa są jednak bardzo odporne na suszę dzięki głębokiemu systemowi korzeniowemu. Nawożenie przeprowadza się oszczędnie wiosną, stosując nawozy o podwyższonej zawartości fosforu, które wspierają kwitnienie. Cięcie wykonuje się pod koniec wiosny w celu usunięcia uszkodzonych gałęzi lub delikatnego formowania korony, przy czym trzeba pamiętać, że albicja rozwija liście bardzo późno, często dopiero w połowie maja. Mrozoodporność dojrzałego drewna wynosi od -18 °C do -23 °C. Młode rośliny przez pierwsze 3–5 lat po posadzeniu wymagają starannej ochrony grubą warstwą ściółki i owinięcia pnia jutą. Możliwa jest uprawa w dużych donicach, które na zimę przenosi się do pomieszczeń wolnych od mrozu o temperaturze około 5 °C. Zalecana odległość przy sadzeniu solitera wynosi 4–6 metrów.

Autor: Roman Leger | Rewizja: 04. 02. 2026