Amorfa siwa Amorpha canescens

Opis szczegółowy produktu

Amorfa siwa - czasem nazywana również amorfą szarą, to zrzucający liście półkrzew lub niski krzew ozdobny z rodziny bobowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej, głównie z prerii, suchych sawann, wapiennych zboczy, piaszczystych stoków, widnych dąbrów i rzadkich zarośli w USA i południowej Kanadzie. Epitet gatunkowy canescens nawiązuje do szarawego owłosienia pędów i liści. Roślina wytwarza głęboki system korzeniowy, dzięki któremu dobrze znosi suszę i pomaga stabilizować lżejsze gleby. Rośnie jako kępa zdrewniałych pędów, w polskich ogrodach zwykle osiąga 0,6–1,2 m wysokości i 0,8–1,5 m szerokości, na żyźniejszej glebie czasem nawet około 1,5 m. Liście są skrętoległe, nieparzystopierzaste, długości 6–15 cm, złożone z drobnych owalnych listków. Gęste włoski nadają ulistnieniu srebrzystozielony wygląd. Od czerwca do sierpnia na końcach pędów pojawiają się wąskie, wzniesione kłosy długości około 8–20 cm. Drobne kwiaty są niebieskofioletowe do purpurowofioletowych, z wyrazistymi złocistożółtymi pylnikami. Są bogate w nektar i pyłek, dlatego przyciągają pszczoły, trzmiele, motyle i inne pożyteczne owady. Po przekwitnieniu tworzą się drobne brązowe strąki z nasionami. Owoce nie mają większej wartości ozdobnej i nie nadają się do spożycia. Sadzonki amorfy siwej (Amorpha canescens) sprawdzą się na rabatach żwirowych, w nasadzeniach preriowych, na suchych zboczach, miedzach oraz w naturalistycznych kompozycjach wśród traw, perowskii, szałwii i jeżówek.

Uprawa:  Sadzi się ją w pełnym słońcu, na ciepłym, otwartym stanowisku i w bardzo przepuszczalnej glebie. W półcieniu roślina się pokłada, słabiej kwitnie i traci srebrzysty wygląd. Gleba może być uboga do średnio żyznej, piaszczysta, żwirowa, kamienista lub lekko gliniasta, o pH około 5,5–8. Dobrze znosi gleby wapienne, suszę, wiatr i ubogie podłoża mineralne. Nie odpowiadają jej ciężkie, zbite gleby, długotrwałe zalewanie i zacienione miejsca. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października do niezamarzniętej gleby. W powierzchniowych nasadzeniach preriowych przyjmuje się 3–5 roślin na m², a w niskim, swobodnym obrzeżu rozstawę 50–70 cm. Po posadzeniu zaleca się regularne podlewanie do czasu ukorzenienia, później tylko podczas długotrwałej suszy w pierwszym roku lub w uprawie pojemnikowej. Nawozi się oszczędnie, najlepiej niewielką dawką kompostu wiosną. Jako roślina bobowata w symbiozie z bakteriami glebowymi potrafi wiązać azot, dlatego nie znosi przenawożenia. Cięcie wykonuje się pod koniec zimy lub wczesną wiosną, skracając pędy do około 10–20 cm w zależności od stanu rośliny. W ostrzejsze zimy część nadziemna może częściowo przemarzać, jednak roślina zwykle ponownie odrasta z korzeni. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się w zakresie około od −34 do −38 °C, decydujące jest suchsze stanowisko zimą. Choroby i szkodniki występują rzadko, przy nadmiernej wilgotności grozi gnicie korzeni.

Autor: Nikol | Rewizja: 30.6. 2026