Arisema - Arisaema griffithii Arisaema griffithii

Opis szczegółowy produktu

Listek - pochodzi z wilgotnych, podgórskich lasów wschodniego Himalaju i przyległych regionów Tybetu i Nepalu. W naturze rośnie w żyznej glebie bogatej w rozłożony materiał liściasty, często na mozaice prześwitów i rzadkiego podszytu. Jest to bylina bulwiasta, która latem zanika, a wiosną tworzy zazwyczaj dwa wyprostowane liście, każdy podzielony na trzy romboidalne listki. Dorosła roślina zazwyczaj osiąga 50-60 cm wysokości i 30-45 cm szerokości. W maju do czerwca u ziemi pojawia się kwiatostan składający się z pochwy o długości około 10-25 cm. Pochwa jest zazwyczaj zielona lub purpurowa, gęsto unerwiona i wygięta w kształcie kaptura, przypominając głowę kobry. Wewnątrz znajduje się kolba z drobnymi kwiatami, po których późnym latem mogą pojawić się czerwone jagody. Pod względem zapylenia jest to zazwyczaj owad, dla pszczół jest to raczej dodatkowe źródło. W kompozycji wygląda naturalnie z paprociami, funkiami, tiarellami, brunnerami i innymi cieniolubnymi bylinami, gdzie podkreśla się kontrast tekstur liści. Przy obchodzeniu się z rośliną należy zachować ostrożność, jej sok może podrażniać skórę, a roślina jest szkodliwa po spożyciu.

Uprawa: Stanowisko powinno być chłodniejsze i wilgotniejsze, najlepiej w półcieniu, z ochroną przed południowym słońcem i wysuszającym wiatrem. Gleba powinna być próchnicza, luźna i przepuszczalna, stale umiarkowanie wilgotna, o pH 5,5–7,0. Drenaż jest ważny głównie zimą, kiedy nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia bulw. Bulwy należy sadzić na większej głębokości, około 20 cm, aby znajdowały się stabilnie w chłodniejszej strefie gleby. Podlewanie powinno być regularne podczas wzrostu, po zrzuceniu liści należy je ograniczyć, aby podłoże nie było długotrwale mokre. Nawożenie zazwyczaj odbywa się za pomocą kompostu lub liściówki wiosną, ewentualnie słabą dawką nawozu do roślin wieloletnich w kwietniu lub maju. Przycinanie nie jest konieczne, usuwa się jedynie zasychające resztki po zrzuceniu liści. W polskich warunkach gatunek jest tylko słabo mrozoodporny, około 0 do 5 °C, dlatego stosuje się okrycie zimowe grubszą warstwą liści i gałęzi iglastych lub uprawę w głębszych donicach, które na zimę przenosi się do pomieszczenia bez mrozu o temperaturze około 2–8 °C. Sadzonki wysadza się wiosną, zazwyczaj w marcu do maja, na chłodniejszych terenach raczej później. Dla uzyskania zwartego efektu w podszycie przewiduje się około 6–9 roślin na m², w zależności od oczekiwanej szerokości. Spośród możliwych szkodników pojawiają się ślimaki i chrząszcze z rodziny ryjkowcowatych, u świeżo wyrastających pędów również uszkodzenia przez zgryzanie. Choroby są raczej rzadkie, jeśli gleba jest przewiewna i nieprzemoczona. Ściółka z liściówki lub drobnej kory pomaga utrzymać równomierną wilgotność i tłumić wahania temperatury w strefie korzeniowej. Rozmnażanie jest możliwe przez odrosty późnym latem lub przez wysiew, który wymaga cierpliwości.