Arystotelia chilijska Aristotelia chilensis

Opis szczegółowy produktu

Aristotelia chilijska - (maqui) pochodzi z umiarkowanej strefy Chile i Argentyny, gdzie rośnie na skrajach lasów i na polanach z wystarczającą ilością wilgoci. W ogrodzie tworzy wiecznie zielony, delikatnie zwisający krzew lub małe drzewko z wieloma elastycznymi pędami i drobnymi, ząbkowanymi liśćmi. W maju kwitnie niepozornymi, białawymi, dzwonkowatymi kwiatami, po których na roślinach żeńskich dojrzewają okrągłe jagody o średnicy około 4–6 mm, w kolorze czarnofioletowym. Dojrzałe owoce zbiera się najczęściej od sierpnia do września, a dzięki wysokiej zawartości barwników typu antocyjanów, znajdują zastosowanie w kuchni przede wszystkim po obróbce termicznej, w syropach, dżemach, sokach lub mieszankach suszonych owoców. W kompozycji wygląda lekko egzotycznie, a jednocześnie dobrze komponuje się z krzewami wrzosowatymi, borówkami i wiecznie zielonymi drzewami, gdzie podkreśla kontrast ciemnych owoców i delikatnej struktury gałęzi.

Uprawa: Do uprawy Aristotelia chilensis nadaje się ciepły mikroklimat, pełne słońce i osłonięte miejsce przy ścianie lub na chronionym dziedzińcu. Najlepiej rośnie w przepuszczalnej, próchniczej glebie z dobrym drenażem i lekko kwaśnym odczynie pH 5,5–6,5, w ciężkich glinach zwiększa się ryzyko przemarzania korzeni. Rośliny sadzi się od kwietnia do października, u gatunków bardziej wrażliwych bezpieczniejszy jest termin wiosenny, aby pędy zdążyły zdrewnieć przed zimą. Podlewanie jest ważne w pierwszych dwóch latach i w okresie zawiązywania owoców, później znosi krótkie okresy suszy, jeśli gleba jest ściółkowana. Nawożenie zazwyczaj opiera się na kompoście lub wolno rozpuszczalnych nawozach organicznych wiosną, nadmiar azotu prowadzi do miękkich przyrostów. Cięcie ogranicza się do prześwietlenia po zimie i usunięcia słabych lub krzyżujących się gałęzi, rany po cięciu na starszym drewnie pozostawia się niewielkie. Mrozoodporność dojrzałych roślin w praktyce wynosi około -10 °C, w miejscach osłoniętych podaje się wyższą odporność, młode rośliny wymagają jednak okrycia zimowego i ochrony korzeni. W pojemnikach sprawdza się zimowanie bez przemarznięcia bryły korzeniowej. Szkodniki zdarzają się raczej rzadko, przy nadmiernym nawodnieniu mogą pojawić się choroby grzybowe na korzeniach. W przypadku populacji dwupiennych dla regularnych plonów zaleca się sadzenie rośliny męskiej i żeńskiej w zasięgu zapylania przez owady, około 10–15 m. Wzrost jest umiarkowanie szybki, roczne przyrosty w korzystnym roku wynoszą około 20–40 cm. Dla samodzielnego krzewu pozostawia się odstęp około 1,5–2,5 m w zależności od docelowej szerokości, w rzędzie przy konstrukcji podporowej wybiera się podobną odległość. Uprawa w pojemnikach jest możliwa w objętości co najmniej 30–50 l, z lekkim podłożem dla roślin kwasolubnych i warstwą drenażową. W okresie kwitnienia roślina jest miododajna i w ogrodzie wspiera drobne zapylacze.