Asymina trójklapowa 'Davis' Asimina triloba 'Davis'

Opis szczegółowy produktu

Asymina trójklapowa 'Davis' - drzewo owocowe ze wschodu USA, w naturze rosnące na skrajach lasów łęgowych i wzdłuż cieków wodnych. Odmianę 'Davis' wyselekcjonował ze stanu naturalnego hodowca i pasjonat uprawy Corwin Davis, a literatura podaje, że selekcji dokonano około 1959 roku. Rośnie jako niewielkie drzewo lub wielopniowy krzew o wzniesionej, z czasem zaokrąglonej koronie, w ogrodach zwykle osiąga 3–5 m wysokości i podobną szerokość. Duże, odwrotnie jajowate liście mogą mieć 20–30 cm długości, a jesienią przebarwiają się na żółto. Wiosną, najczęściej w kwietniu i maju, pojawiają się zwisające, ciemnobordowe kwiaty o sześciu płatkach okwiatu. Owoce są podłużne do jajowatych, po dojrzeniu żółtozielone, z kremowym miąższem o zapachu przypominającym banana, mango i wanilię. W kuchni wykorzystuje się przede wszystkim świeży miąższ, do kremów, sorbetów, wypieków lub koktajli mlecznych. Owoce zawierają naturalne cukry, błonnik oraz wiele witamin i składników mineralnych, dlatego dobrze uzupełniają urozmaiconą dietę. Spożywa się wyłącznie miąższ, nasion i skórki zwykle się nie je. Owocować zaczyna w 3.–4. roku. 

Uprawa: Wymaga ciepłego mikroklimatu, pełnego słońca i osłoniętego miejsca, w którym nie cierpi z powodu zimnego wiatru i przymrozków późnowiosennych. Młode rośliny w naszych warunkach klimatycznych przez pierwsze 2–3 lata lepiej znoszą lekki półcień, ponieważ wiosenne słońce i wiatr mogą przesuszać liście i bryłę korzeniową. Odpowiednie jest osłonięte stanowisko przy ścianie lub pod osłoną krzewów, ze ściółką zapewniającą stabilną wilgotność i temperaturę gleby. Gleba powinna być głęboka, próchniczna i żyzna, równomiernie wilgotna, ale dobrze przepuszczalna, na ciężkich glinach przydaje się drenaż. Zalecane pH jest lekko kwaśne do obojętnego, około 5,5–7,0. Sadzi się najczęściej wiosną (marzec–maj) lub wczesną jesienią (wrzesień–październik). Podlewanie jest kluczowe po posadzeniu i w okresach suszy, gatunek jest raczej wrażliwy na przesuszenie, jednak nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia korzeni. W pierwszych sezonach sprawdza się regularna kontrola wilgotności, ponieważ delikatniejsze korzenie młodych roślin reagują na przesuszenie szybciej niż u dojrzałych drzew. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną kompost lub zrównoważony nawóz do drzew owocowych. Cięcie ogranicza się do formowania i prześwietlania korony. Ściółka z liści lub zrębków stabilizuje wilgotność i zimą chroni korzenie, przy młodych nasadzeniach wskazana jest grubsza warstwa oraz ochrona pnia przed zgryzaniem. Kwitnienie przypada zwykle na koniec kwietnia i maj, zbiór w zależności od odmiany i stanowiska na wrzesień–październik, owoce zbiera się, gdy zmiękną. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się na około -25°C, młode nasadzenia przez pierwsze 1–2 zimy docenią grubszą ściółkę i stanowisko bez zimowego zalewania. Dla pewnego zapylenia sprawdza się sadzenie dwóch różnych odmian, rozstaw między drzewami wynosi około 3–4 m. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w głębokim pojemniku, z przepuszczalnym podłożem i podlewaniem bez zastoin wody, zimą pomaga izolacja pojemnika i osłonięte miejsce, aby bryła korzeniowa nie przemarzała. Choroby i szkodniki występują raczej sporadycznie, czasem pojawiają się mszyce, uszkodzenia liści przez wiatr lub zgryzanie przez zwierzynę oraz słabe zawiązywanie owoców przy chłodnej wiośnie. Przy słabej aktywności zapylaczy plon można zwiększyć, ręcznie przenosząc pyłek między dwiema odmianami delikatnym pędzelkiem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.02.2026