Asymina trójklapowa 'Mitchell' Asimina triloba 'Mitchell'

Opis szczegółowy produktu

Asymina trójklapowa 'Mitchell' - pochodzi z selekcji przeprowadzonej w stanie Illinois (USA). W praktyce ceni się ją za owoce o jasnej skórce, delikatnym, kremowożółtym miąższu i korzystnym stosunku miąższu do nasion. W ogrodach tworzy niewielkie drzewo lub formę wielopniową o luźniejszej koronie, zwykle o wysokości 4–6 m i szerokości 3–5 m. Liście są duże, podłużnie odwrotnie jajowate, często o długości 20–30 cm. Latem są intensywnie zielone, a jesienią przebarwiają się na ciepłe odcienie żółci. Kwiaty pojawiają się jeszcze przed pełnym rozwojem liści, zazwyczaj w maju. Są pojedyncze, dzwonkowate, ciemnopurpurowe do winnobrązowych i wabią głównie muchy i chrząszcze. W cieplejszych rejonach owoce dojrzewają we wrześniu. Mają zielonożółtą do żółtej skórkę i miąższ o budyniowej konsystencji. W pełni dojrzałe smakują jak połączenie banana, mango i wanilii. W kuchni miąższ wykorzystuje się na surowo, do kremów, lodów i smoothie. Owoce naturalnie zawierają witaminę C, karotenoidy i błonnik, a nasion się nie spożywa. Owocowanie rozpoczyna się w 3.–4. roku po posadzeniu. 

Uprawa: Wymaga ciepłego mikroklimatu, pełnego słońca i stanowiska osłoniętego od wiatru, gdzie roślina nie cierpi z powodu zimnych podmuchów i późnych przymrozków. Młode rośliny w naszych warunkach klimatycznych lepiej znoszą przez pierwsze 2–3 lata lekki półcień, ponieważ wiosenne słońce i wiatr mogą przesuszać liście i bryłę korzeniową. Odpowiednie jest stanowisko chronione, przy ścianie lub w osłonie krzewów. Ściółka zapewnia stabilną wilgotność i temperaturę gleby. Gleba powinna być głęboka, próchniczna i żyzna, równomiernie wilgotna, ale dobrze przepuszczalna. Na ciężkich glebach gliniastych sprawdza się drenaż. Zalecane pH jest lekko kwaśne do obojętnego, około 5,5–7,0. Podlewanie ma kluczowe znaczenie po posadzeniu i w okresach suszy. Gatunek jest raczej wrażliwy na przesuszenie, ale nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia korzeni. W pierwszych sezonach zaleca się regularną kontrolę wilgotności, ponieważ delikatniejsze korzenie młodych roślin szybciej reagują na przesuszenie niż korzenie starszych drzew. Nawożenie jest umiarkowane: wiosną stosuje się kompost lub zrównoważony nawóz do drzew owocowych. Cięcie ogranicza się do formowania i prześwietlania korony. Ściółka z liści lub zrębków stabilizuje wilgotność i chroni korzenie zimą. W młodych nasadzeniach zaleca się grubszą warstwę ściółki oraz ochronę pnia przed zgryzaniem. Kwitnienie przypada zwykle od końca kwietnia do maja, a zbiór, zależnie od odmiany i stanowiska, we wrześniu i październiku. Owoce zbiera się, gdy zmiękną. Mrozoodporność starszych roślin podaje się na około -25°C. Młodym nasadzeniom przez pierwsze 1–2 zimy służy grubsza ściółka i stanowisko, na którym zimą nie stoi woda. Dla pewnego zapylenia sprawdza się posadzenie dwóch różnych odmian w rozstawie około 3–4 m. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w głębokiej donicy, w przepuszczalnym podłożu i przy podlewaniu bez zastoju wody. Zimą pomaga izolacja pojemnika i osłonięte miejsce, aby bryła korzeniowa nie przemarzała. Choroby i szkodniki występują raczej sporadycznie. Czasem pojawiają się mszyce, uszkodzenia liści przez wiatr lub zgryzanie przez zwierzynę oraz słabe zawiązywanie owoców po chłodnej wiośnie. Przy słabej aktywności owadów zapylających plon można zwiększyć, przenosząc ręcznie pyłek między dwiema odmianami miękkim pędzelkiem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.02.2026