Asymina trójklapowa 'Overleese' Asimina triloba 'Overleese'

Opis szczegółowy produktu

Pawpaw 'Overleese' - został wybrany w Indianie (USA) w 1950 roku z dzikiego drzewa i od dawna jest uważany za stabilny wybór do ogrodów. Tworzy mniejsze drzewo o bardziej rozłożystej koronie, zazwyczaj o wysokości około 4–6 m i szerokości 3–5 m. Liście są szerokie, podłużne, często o długości 20–30 cm, latem intensywnie zielone, a jesienią przebarwiają się na intensywniejszy żółty kolor. Kwiaty pojawiają się przed pełnym ulistnieniem, zazwyczaj w maju, są pojedyncze, dzwonkowate, z sześcioma płatkami i mają ciemnopurpurowy do bordowego zabarwienia. Kwiaty przyciągają głównie muchy i chrząszcze, dlatego dla dobrego zawiązania owoców ważna jest obecność innej odmiany i odpowiedniego mikroklimatu bez długotrwałych chłodnych wiosen. Owoce dojrzewają później niż u wczesnych odmian, najczęściej od końca września do października. Skórka jest zielonożółta do żółtej, a miąższ miąższ kremowożółty, budyniowy, o przyjemnej słodyczy. Smak w pełni dojrzały przypomina banana z nutą mango i wanilii. W kuchni jest spożywany na świeżo, do kremów, lodów i smoothie, po usunięciu pestek również do pieczenia. Owoce zawierają naturalnie witaminę C, karotenoidy i błonnik; nasion nie spożywa się. Staje się płodna w 3-4 roku.

Uprawa: Wymaga ciepłego mikroklimatu, pełnego słońca i osłonięcia od wiatru, gdzie nie jest narażona na zimne wiatry i późne przymrozki. Młode rośliny w naszych warunkach lepiej znoszą pierwsze 2-3 lata w lekkim półcieniu, ponieważ wiosenne słońce i wiatr mogą wysuszać liście i bryłę korzeniową. Wskazane jest stanowisko osłonięte przy ścianie lub w zaciszu krzewów, z mulczem zapewniającym stabilną wilgotność i temperaturę gleby. Gleba powinna być głęboka, próchniczna i żyzna, równomiernie wilgotna, ale dobrze przepuszczalna; w ciężkich glinach przyda się drenaż. Zalecane pH to lekko kwaśne do neutralnego, około 5,5-7,0. Sadzenie najczęściej odbywa się wiosną (marzec-maj) lub na początku jesieni (wrzesień-październik). Podlewanie jest kluczowe po posadzeniu i w okresach suszy; gatunek jest raczej wrażliwy na przesuszenie, ale nadmierne nawodnienie zwiększa ryzyko gnicia korzeni. W pierwszych sezonach zaleca się regularne sprawdzanie wilgotności, ponieważ delikatniejsze korzenie młodych roślin reagują na przesuszenie szybciej niż u dojrzałych drzew. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną kompostem lub zbilansowanym nawozem do drzew owocowych. Cięcie ogranicza się do formowania wychowawczego i przerzedzania korony. Ściółka z liści lub zrębków stabilizuje wilgotność i zimą chroni korzenie; w przypadku młodych nasadzeń zalecana jest grubsza warstwa i ochrona pnia przed zgryzaniem. Kwitnienie następuje zazwyczaj pod koniec kwietnia do maja, zbiory w zależności od odmiany i lokalizacji od września do października, owoce zbiera się po zmiękczeniu. Mrozoodporność dojrzałych roślin podawana jest na około -25°C, młode nasadzenia docenią pierwsze 1-2 zimy z grubszą ściółką i stanowisko bez zimowego zamokrenia. Dla niezawodnego zapylenia zaleca się sadzenie dwóch różnych odmian, odległości między drzewami wynoszą około 3-4 m. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w głębokim kontenerze, z przepuszczalnym podłożem i podlewaniem bez zastojów wody; zimą pomocna jest izolacja pojemnika i osłonięcie od wiatru, aby bryła korzeniowa nie przemarzła. Choroby i szkodniki są raczej marginalne, czasami pojawiają się mszyce, uszkodzenia liści przez wiatr lub zgryzanie przez zwierzęta oraz słabe zawiązywanie owoców przy chłodnej wiośnie. Przy słabej aktywności zapylaczy można zwiększyć plony poprzez ręczne przenoszenie pyłku między dwiema odmianami za pomocą delikatnego pędzelka.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.02.2026