Asymina trójklapowa 'Overleese' Asimina triloba 'Overleese'

Opis szczegółowy produktu

Asymina trójklapowa 'Overleese' - odmiana została wyselekcjonowana w stanie Indiana (USA) w 1950 roku z dziko rosnącego drzewa i od dawna uchodzi za stabilną odmianę do ogrodów. Tworzy niewielkie drzewo o dość rozłożystej koronie, zwykle o wysokości około 4–6 m i szerokości 3–5 m. Liście są szerokie, podłużne, często o długości 20–30 cm, latem intensywnie zielone, a jesienią przebarwiają się na głęboki żółty kolor. Kwiaty pojawiają się przed pełnym rozwojem liści, zwykle w maju, są pojedyncze, dzwonkowate, o sześciu działkach okwiatu i barwie od ciemnopurpurowej do winnej. Kwiaty przyciągają głównie muchy i chrząszcze, dlatego dla dobrego zawiązywania owoców ważna jest obecność drugiej odmiany oraz odpowiedni mikroklimat bez długotrwale chłodnej wiosny. Owoce dojrzewają później niż u odmian wczesnych, najczęściej od końca września do października. Skórka jest zielonożółta do żółtej, a miąższ kremowożółty, budyniowy, o przyjemnej słodyczy. W pełni dojrzałe owoce mają smak przypominający banana z nutą mango i wanilii. W kuchni wykorzystuje się je na surowo, do kremów, lodów i smoothie, a po usunięciu nasion także do wypieków. Owoce naturalnie zawierają witaminę C, karotenoidy i błonnik, nasion się nie spożywa. Owocowanie rozpoczyna w 3.–4. roku. 

Uprawa:  Wymaga ciepłego mikroklimatu, pełnego słońca i osłoniętego miejsca, w którym nie cierpi od zimnego wiatru i późnych przymrozków. Młode rośliny w naszych warunkach klimatycznych lepiej znoszą przez pierwsze 2–3 lata lekki półcień, ponieważ wiosenne słońce i wiatr mogą przesuszać liście oraz bryłę korzeniową. Odpowiednie jest osłonięte stanowisko przy ścianie lub pod osłoną krzewów, ze ściółką zapewniającą stabilną wilgotność i temperaturę gleby. Gleba powinna być głębsza, próchniczna i żyzna, równomiernie wilgotna, ale dobrze przepuszczalna, na ciężkich glebach gliniastych zaleca się drenaż. Zalecane pH jest lekko kwaśne do obojętnego, około 5,5–7,0. Podlewanie jest kluczowe po posadzeniu i w okresach suszy, gatunek jest raczej wrażliwy na przesuszenie, nadmiar wody zwiększa jednak ryzyko gnicia korzeni. W pierwszych sezonach sprawdza się regularna kontrola wilgotności, ponieważ delikatniejsze korzenie młodych roślin reagują na przesuszenie szybciej niż u dojrzałych drzew. Nawożenie jest zwykle umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub zrównoważony nawóz do drzew owocowych. Cięcie ogranicza się do formowania i prześwietlania korony. Ściółka z liści lub zrębków stabilizuje wilgotność i zimą chroni korzenie, w młodych nasadzeniach zaleca się grubszą warstwę oraz ochronę pnia przed zgryzaniem. Kwitnienie następuje zwykle od końca kwietnia do maja, zbiór w zależności od odmiany i stanowiska we wrześniu–październiku, owoce zbiera się, gdy zmiękną. Mrozoodporność dojrzałych roślin określa się na około -25°C, młode nasadzenia przez pierwsze 1–2 zimy docenią grubszą ściółkę i stanowisko bez zimowego zastoju wody. Dla pewnego zapylenia sprawdza się sadzenie dwóch różnych odmian, rozstawa między drzewami wynosi około 3–4 m. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w głębokim pojemniku, z przepuszczalnym podłożem i podlewaniem bez zastoju wody, zimą pomaga izolacja pojemnika i osłonięte miejsce, aby bryła korzeniowa nie przemarzała. Choroby i szkodniki występują raczej sporadycznie, czasem pojawiają się mszyce, uszkodzenia liści przez wiatr lub zgryzanie przez zwierzynę oraz słabe zawiązywanie owoców przy chłodnej wiośnie. Przy słabej aktywności owadów zapylających plon można zwiększyć, ręcznie przenosząc pyłek między dwiema odmianami delikatnym pędzelkiem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.02.2026