Asymina trójklapowa 'Prima 1216' Asimina triloba 'Prima 1216'

Opis szczegółowy produktu

Asymina trójklapowa 'Prima 1216' - włoska odmiana asyminy trójklapowej, znana także jako Montanari 1216. Rozpowszechniła się przede wszystkim dzięki dużym owocom, dobrej plenności i stosunkowo niezawodnej samopylności. Sam gatunek pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie w lasach o próchnicznej glebie oraz w dolinach wzdłuż cieków wodnych. W naszych warunkach klimatycznych tworzy niewielkie drzewo o wolnym do umiarkowanego wzroście, zwykle o wysokości 2–4 m i szerokości około 2–3 m. Korona jest wzniesiona do jajowatej, liście szeroko odwrotnie jajowate, o długości 20–30 cm, latem intensywnie zielone, a jesienią żółte. Od kwietnia do maja pojawiają się ciemnobordowe do purpurowobrązowych kwiaty. Owoce dojrzewają od września do października, często nieco wcześniej niż u późniejszych odmian. Są podłużne do jajowatych, najczęściej o masie około 200–250 g, czasem nawet większej, z żółtym miąższem i mniejszą liczbą większych nasion. Smak jest słodki i kremowy, z nutami mango, banana, wanilii oraz delikatnie ananasowym posmakiem. Miąższ nadaje się do bezpośredniego spożycia, do koktajli smoothie, lodów, deserów oraz na przecier. Owoce zawierają witaminę C, potas, magnez, żelazo i mangan. Dzięki dużym liściom i nietypowym kwiatom odmiana jest dekoracyjna także poza okresem zbioru i sprawdza się jako soliter lub w niewielkim ogrodzie jadalnym.

Uprawa: Wymaga ciepłego mikroklimatu, pełnego słońca i osłoniętego stanowiska, na którym nie cierpi z powodu zimnego wiatru i późnych przymrozków. Młode rośliny w naszych warunkach lepiej znoszą przez pierwsze 2–3 lata lekki półcień, ponieważ wiosenne słońce i wiatr mogą wysuszać liście oraz bryłę korzeniową. Odpowiednie jest osłonięte stanowisko przy ścianie lub pod osłoną krzewów, ze ściółką zapewniającą stabilną wilgotność i temperaturę gleby. Gleba powinna być głęboka, próchniczna i żyzna, równomiernie wilgotna, ale dobrze przepuszczalna, a na ciężkich glebach gliniastych sprawdza się drenaż. Zalecane pH jest lekko kwaśne do obojętnego, około 5,5–7,0. Sadzenie przeprowadza się najczęściej wiosną (marzec–maj) lub na początku jesieni (wrzesień–październik). Podlewanie jest kluczowe po posadzeniu i w okresach suszy, gatunek jest raczej wrażliwy na przesuszenie, jednak nadmierne zawilgocenie zwiększa ryzyko gnicia korzeni. W pierwszych sezonach sprawdza się regularna kontrola wilgotności, ponieważ delikatniejsze korzenie młodych roślin reagują na przesuszenie szybciej niż u dojrzałych drzew. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną stosuje się kompost lub zrównoważony nawóz do drzew owocowych. Cięcie ogranicza się do formowania i prześwietlania korony. Ściółka z liści lub zrębków stabilizuje wilgotność i chroni korzenie zimą, w młodych nasadzeniach zaleca się grubszą warstwę oraz ochronę pnia przed zgryzaniem. Kwitnienie następuje zwykle od końca kwietnia do maja, zbiór w zależności od odmiany i stanowiska we wrześniu–październiku, owoce zbiera się, gdy zmiękną. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się na około -25°C, młode nasadzenia przez pierwsze 1–2 zimy docenią grubszą ściółkę i stanowisko bez zimowego zastoju wody. Dla niezawodnego zapylenia sprawdza się posadzenie dwóch różnych odmian, rozstaw między drzewami wynosi około 3–4 m. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w głębokim pojemniku, z przepuszczalnym podłożem i podlewaniem bez zastoju wody, zimą pomaga izolacja pojemnika i osłonięte miejsce, aby bryła korzeniowa nie przemarzała. Choroby i szkodniki występują raczej sporadycznie, czasem pojawiają się mszyce, uszkodzenia liści przez wiatr lub zgryzanie przez zwierzynę oraz słabe zawiązywanie owoców przy chłodnej wiośnie. Przy słabej aktywności owadów zapylających można zwiększyć plon, ręcznie przenosząc pyłek między dwiema odmianami delikatnym pędzelkiem.

Autor: Nikol | Rewizja: 22.4. 2026