Asymina trójklapowa 'Prima 1216' Asimina triloba 'Prima 1216'

Opis szczegółowy produktu

Mudion trójklapowy 'Prima 1216' - włoska odmiana mudionu trójklapowego, znana również jako Montanari 1216. Rozpowszechnił się głównie ze względu na duże owoce, dobrą plenność i stosunkowo niezawodną samopylność. Sam gatunek pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie w żyznych lasach i nadrzecznych łęgach wzdłuż cieków wodnych. W naszych warunkach tworzy mniejsze drzewo o wolniejszym do średniego tempie wzrostu, zazwyczaj o wysokości 2–4 m i szerokości około 2–3 m. Korona jest wzniesiona do jajowatej, liście szeroko jajowate, o długości 20–30 cm, latem intensywnie zielone, a jesienią żółte. W kwietniu do maja pojawiają się ciemno-wiśniowe do purpurowo-brązowych kwiaty. Owoce dojrzewają od września do października, często nieco wcześniej niż u późniejszych odmian. Są podłużne do jajowatych, najczęściej o masie około 200–250 g, czasem więcej, z żółtym miąższem i mniejszą liczbą większych nasion. Smak jest słodki i kremowy, z nutami mango, banana, wanilii i delikatnym ananasowym posmakiem. Miąższ nadaje się do bezpośredniego spożycia, do smoothie, lodów, deserów i na puree. Owoce zawierają witaminę C, potas, magnez, żelazo i mangan. Dzięki dużym liściom i niezwykłym kwiatom odmiana jest dekoracyjna nawet poza sezonem zbiorów i nadaje się jako soliter lub do małego ogrodu jadalnego.

Uprawa: Wymaga ciepłego mikroklimatu, pełnego słońca i osłony, gdzie nie jest narażona na zimne wiatry i późne przymrozki. Młode rośliny w naszych warunkach lepiej znoszą pierwsze 2-3 lata lekkiego półcienia, ponieważ wiosenne słońce i wiatr mogą wysuszać liście i bryłę korzeniową. Odpowiednie jest osłonięte stanowisko przy ścianie lub w zaciszu krzewów, z mulczem zapewniającym stabilną wilgotność gleby i temperaturę. Gleba powinna być głęboka, próchnicza i żyzna, równomiernie wilgotna, ale dobrze przepuszczalna; w ciężkich glinach przyda się drenaż. Zalecane pH to lekko kwaśne do neutralnego, około 5,5-7,0. Sadzenie najczęściej przeprowadza się wiosną (marzec-maj) lub na początku jesieni (wrzesień-październik). Podlewanie jest kluczowe po posadzeniu i w okresach suszy; gatunek jest raczej wrażliwy na przesuszenie, ale nadmierne nawodnienie zwiększa ryzyko gnicia korzeni. W pierwszych sezonach sprawdza się regularna kontrola wilgotności, ponieważ delikatniejsze korzenie młodych roślin reagują na przesuszenie szybciej niż u dojrzałych drzew. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną kompostem lub zbilansowanym nawozem do drzew owocowych. Cięcie ogranicza się do formowania i prześwietlania korony. Mulcz z liści lub kory stabilizuje wilgoć i zimą chroni korzenie; przy młodych nasadzeniach wskazana jest grubsza warstwa i ochrona pnia przed zgryzieniem. Kwitnienie następuje zazwyczaj pod koniec kwietnia do maja, zbiory w zależności od odmiany i lokalizacji wrzesień-październik, owoce zbiera się po zmiękczeniu. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się na około -25°C; młode nasadzenia docenią pierwsze 1-2 zimy z grubszym mulczem i stanowisko bez zimowego zamokrenia. Dla niezawodnego zapylenia zaleca się sadzenie dwóch różnych odmian, odległości między drzewami wynoszą około 3-4 m. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w głębokim kontenerze, z przepuszczalnym podłożem i podlewaniem bez zastojów wody; zimą pomocna jest izolacja pojemnika i osłona przed wiatrem, aby bryła korzeniowa nie przemarzła. Choroby i szkodniki są raczej marginalne, czasem pojawiają się mszyce, uszkodzenia liści przez wiatr lub zgryzienie przez zwierzęta oraz słabe zawiązywanie owoców przy chłodnej wiośnie. Przy słabej aktywności zapylaczy można zwiększyć plon ręcznym przenoszeniem pyłku między dwiema odmianami za pomocą delikatnego pędzelka.

Autor: Nikol | Rewizja: 22.4. 2026