Asymina trójklapowa 'Susquehanna' Asimina triloba 'Susquehanna'

Opis szczegółowy produktu

Asymina trójklapowa 'Susquehanna' - gatunek owocowy z rodziny flaszowcowatych, naturalnie rosnący w podszycie wilgotnych lasów i wzdłuż cieków wodnych we wschodniej części Ameryki Północnej. Odmiana 'Susquehanna'® należy do grupy odmian wyhodowanych przez amerykańskiego hodowcę Neala Petersona i w testach bywa oceniana wysoko za wyrazisty smak i duży udział jadalnego miąższu. Drzewo tworzy bardziej wzniesioną koronę, w wieku dojrzałym osiąga zwykle około 4–5 m wysokości i 3–4 m szerokości, liście są duże, eliptyczne, latem zielone, a jesienią przebarwiają się na żółto. Kwiaty pojawiają się od kwietnia do maja, mają ciemny, purpurowobrązowy odcień i średnicę około 4–5 cm. Owoce dojrzewają od września do października, są wyjątkowo duże, często 250–450 g, mają grubszą skórkę i mniejszą liczbę nasion. Miąższ jest jędrniejszy, „maślany”, żółtopomarańczowy, słodki i intensywnie aromatyczny, w kuchni sprawdza się w kremach, lodach, ciastach i smoothie. Nasion ani skórki się nie spożywa. Owocować zaczyna w 3.–4. roku. 

Uprawa:  Wymaga ciepłego mikroklimatu, pełnego słońca i osłoniętego miejsca, w którym nie cierpi z powodu zimnego wiatru i późnych przymrozków. Młode rośliny w naszych warunkach klimatycznych lepiej znoszą przez pierwsze 2–3 lata lekki półcień, ponieważ wiosenne słońce i wiatr mogą wysuszać liście i bryłę korzeniową. Odpowiednie jest stanowisko chronione przy ścianie lub w osłonie krzewów, z ściółką zapewniającą stabilną wilgotność i temperaturę gleby. Gleba powinna być głębsza, próchniczna i żyzna, równomiernie wilgotna, ale dobrze przepuszczalna, na ciężkich glinach przydaje się drenaż. Zalecane pH jest lekko kwaśne do obojętnego, około 5,5–7,0. Sadzi się najczęściej wiosną (marzec–maj) lub na początku jesieni (wrzesień–październik). Podlewanie ma kluczowe znaczenie po posadzeniu i w okresie suszy, gatunek jest raczej wrażliwy na przesuszenie, jednak nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia korzeni. W pierwszych sezonach sprawdza się regularna kontrola wilgotności, ponieważ delikatniejsze korzenie młodych roślin reagują na przesuszenie szybciej niż u dojrzałych drzew. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną kompost lub zrównoważony nawóz do drzew owocowych. Cięcie ogranicza się do formowania i prześwietlania korony. Ściółka z liści lub zrębków stabilizuje wilgotność i chroni korzenie zimą, w młodych nasadzeniach zaleca się grubszą warstwę oraz ochronę pnia przed zgryzaniem. Kwitnienie przypada zwykle na koniec kwietnia i maj, zbiór, zależnie od odmiany i położenia, na wrzesień–październik, owoce zbiera się, gdy zmiękną. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się na około -25°C, młode nasadzenia przez pierwsze 1–2 zimy docenią grubszą ściółkę i stanowisko bez zimowego zastoju wody. Dla pewnego zapylenia sprawdza się sadzenie dwóch różnych odmian, rozstawa między drzewami wynosi około 3–4 m. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w głębokim pojemniku, z przepuszczalnym podłożem i podlewaniem bez zastoju wody, zimą pomaga izolacja pojemnika i osłonięte miejsce, aby bryła korzeniowa nie przemarzała. Choroby i szkodniki występują raczej marginalnie, czasem pojawiają się mszyce, uszkodzenia liści przez wiatr lub zgryzanie przez zwierzynę oraz słabe zawiązywanie owoców przy chłodnej wiośnie. Przy słabej aktywności owadów zapylających można zwiększyć plon, ręcznie przenosząc pyłek między dwiema odmianami delikatnym pędzelkiem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.02.2026