Aukuba japońska 'Picturata' Aucuba japonica 'Picturata'

Opis szczegółowy produktu

Aukuba japońska 'Picturata' - zimozielony krzew z rodziny garriowatych, pochodzący z wilgotnych lasów i wąwozów Azji Wschodniej. Odmiana 'Picturata' należy do form o pstrych liściach, znanych jako „spotted laurel”, i przyciąga uwagę dużymi, skórzastymi liśćmi o intensywnie zielonym brzegu i wyrazistym żółtym środku, często uzupełnionym drobnymi żółtymi plamkami. W polskich ogrodach rośnie zwykle wolniej i osiąga około 1–1,5 m wysokości i szerokości, a na żyznej glebie z czasem może być wyższa. W kwietniu i maju w kątach liści pojawiają się drobne purpurowe kwiaty. Na roślinach żeńskich po zapyleniu rozwijają się eliptyczne, lśniące czerwone jagody, które dojrzewają od września i często pozostają na krzewie do zimy. Owoce mają walory ozdobne i nie są przeznaczone do spożycia. W kompozycjach odmiana sprawdza się jako soliter w cienistych zakątkach, w nasadzeniach pod drzewami lub jako niski żywopłot, gdzie dobrze komponuje się z paprociami, funkiami, różanecznikami, mahonią i innymi cieniolubnymi krzewami. Liście mają zwykle 10–20 cm długości, są sztywne i lśniące, dzięki czemu zdobią także w miesiącach zimowych, gdy w ogrodzie brakuje kolorów. Dla obfitszego owocowania w pobliżu często sadzi się męską roślinę aukuby, która zapewnia zapylenie kwiatów żeńskich.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w półcieniu lub pełnym cieniu, na słońcu liście mogą czernieć lub ulegać poparzeniu, zwłaszcza zimą i przedwiośniem przy połączeniu słońca i mrozu. Odpowiednia jest gleba próchniczna, żyzna, równomiernie wilgotna, ale przepuszczalna, o zalecanym pH około 5,5–7,2, a na glebach ciężkich i podmokłych wzrasta ryzyko uszkodzenia korzeni. W Polsce sadzi się ją najczęściej wiosną od marca do maja lub jesienią we wrześniu i październiku. Podlewanie jest ważne w pierwszych dwóch sezonach, a po ukorzenieniu krzew znosi także suchszy cień. Nawożenie kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu wiosną sprzyja gęstemu ulistnieniu. Cięcie ogranicza się do wiosennego prześwietlenia i skrócenia pędów po zimie, roślina dobrze odbija również ze starszego drewna. Uprawa w pojemniku jest możliwa w osłoniętym miejscu przy regularnym podlewaniu i dobrym drenażu. Mrozoodporność dojrzałych roślin w naszych warunkach klimatycznych wynosi około -23 do -24 °C, młode krzewy wymagają zimowego okrycia i stanowiska bez zimowego słońca. Owoce i liście po spożyciu są lekko trujące, dlatego wskazana jest ostrożność w obecności dzieci. Na żywopłot rośliny sadzi się w odstępach około 0,8–1,2 m, zależnie od pożądanej gęstości. Zaleca się ściółkowanie korą, które stabilizuje wilgotność i ogranicza wahania temperatury przy korzeniach. Zimą w okresach bez mrozu korzystne jest umiarkowane podlewanie. Z chorób może wystąpić plamistość liści, a przy długotrwałym przemoczeniu zgnilizna korzeni, spośród szkodników znaczenie mają mszyce i miseczniki. Wietrzne, wysuszające stanowiska pogarszają zimowy wygląd liści, dlatego korzystne jest miejsce osłonięte od wiatru.

Autor: Nikol | Rewizja: 17.2. 2026