Aukuba japońska 'Sulphurea Marginata' Aucuba japonica 'Sulphurea Marginata'

Opis szczegółowy produktu

Aukuba japońska 'Sulphurea Marginata' - zimozielony krzew z rodziny garriowatych, pochodzący z runa wilgotnych lasów Azji Wschodniej. Do ogrodów europejskich trafiła w 1783 roku i do dziś należy do najbardziej niezawodnych roślin drzewiastych do półcienia i cienia. Odmiana 'Sulphurea Marginata', podawana często także jako Aucuba sulphurea 'Marginata', tworzy gęsty, zaokrąglony krzew, który w polskich ogrodach dorasta zwykle do 1,5–2 m × 1,5–2 m. Rośnie wolno lub umiarkowanie, około 20–25 cm rocznie. Liście są skórzaste, bardzo błyszczące, do 20 cm długie i około 10 cm szerokie, o drobno piłkowanym brzegu. Środek liścia pozostaje średniozielony, a brzegi przechodzą w jasnozielone do kremowożółtych, miejscami z nieregularnym marmurkowaniem, dzięki czemu krzew rozjaśnia ciemniejsze zakątki ogrodu także zimą. W kwietniu i maju pojawiają się drobne purpurowe kwiaty. Rośliny są zazwyczaj dwupienne, dlatego owalne, jaskrawoczerwone jagody tworzą się od września na osobnikach żeńskich tylko wtedy, gdy w pobliżu kwitnie aukuba męska lub obupłciowa odmiana 'Rozannie'. Owoce są ozdobne i niejadalne. W ogrodzie sprawdza się jako soliter przy północnych ścianach, w nasadzeniach pod drzewami i krzewami, a także jako niski żywopłot, gdzie dobrze komponuje się z funkiami, paprociami i różanecznikami.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w półcieniu lub pełnym cieniu. Na słońcu liście mogą czernieć lub ulegać poparzeniu, zwłaszcza zimą i przedwiośniem, gdy słońce łączy się z mrozem. Odpowiednia jest gleba próchniczna, żyzna, równomiernie wilgotna, ale przepuszczalna, o zalecanym pH około 5,5–7,2. Na glebach ciężkich i podmokłych wzrasta ryzyko uszkodzenia korzeni. W Polsce sadzi się ją najczęściej wiosną, od marca do maja, lub jesienią, we wrześniu i październiku. Podlewanie jest ważne w pierwszych dwóch sezonach, a po ukorzenieniu krzew radzi sobie także w suchszym cieniu. Nawożenie kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu wiosną sprzyja gęstemu ulistnieniu. Cięcie ogranicza się do wiosennego prześwietlenia i skrócenia pędów po zimie, roślina dobrze odbija także ze starszego drewna. Uprawa w pojemniku jest możliwa w osłoniętym miejscu, przy regularnym podlewaniu i dobrym drenażu. Mrozoodporność dojrzałych roślin w naszych warunkach klimatycznych wynosi około -23 do -24 °C, młode krzewy wymagają zimowego okrycia i stanowiska osłoniętego przed zimowym słońcem. Owoce i liście po spożyciu są lekko trujące, dlatego zaleca się ostrożność w obecności dzieci. Na żywopłot rośliny sadzi się w odstępach około 0,8–1,2 m, zależnie od docelowej gęstości. Korzystne jest ściółkowanie korą, które stabilizuje wilgotność i ogranicza wahania temperatury przy korzeniach. Zimą w okresach bez mrozu roślinie służy umiarkowane podlewanie. Spośród chorób może wystąpić plamistość liści, a przy długotrwałym przemoczeniu zgnilizna korzeni, ze szkodników znaczenie mają mszyce i miseczniki. Wietrzne, wysuszające stanowiska pogarszają zimowy wygląd liści, dlatego najlepsze jest miejsce osłonięte od wiatru.

Autor: Nikol | Rewizja: 17.2. 2026