Aukuba japońska 'Sulphurea Marginata' Aucuba japonica 'Picturata'

Opis szczegółowy produktu

Aukuba japońska 'Picturata' - wiecznie zielony krzew z rodziny rokitnikowatych, pochodzący z podszytu wilgotnych lasów Azji Wschodniej. Do europejskich ogrodów trafiła w 1783 roku i do dziś należy do najbardziej niezawodnych gatunków drzew i krzewów do półcienia i cienia. Odmiana 'Sulphurea Marginata', często podawana również jako Aucuba sulphurea 'Marginata', tworzy gęsty, zaokrąglony krzew i w polskich ogrodach zazwyczaj osiąga 1,5–2 m × 1,5–2 m. Wzrost jest zazwyczaj powolny do umiarkowanego, około 20–25 cm rocznie. Liście są skórzaste, bardzo błyszczące, o długości do 20 cm i szerokości około 10 cm, z delikatnie ząbkowanym brzegiem. Środek liścia pozostaje średniozielony, brzegi przechodzą w jasnozielony do kremowożółtego, miejscami w nieregularne marmurkowanie, dzięki czemu krzew rozjaśnia nawet ciemniejsze zakątki zimą. W kwietniu i maju pojawiają się drobne purpurowe kwiaty. Rośliny są zazwyczaj dwupienne, dlatego na osobnikach żeńskich tworzą się owalne, jaskrawoczerwone jagody od września tylko wtedy, gdy w pobliżu kwitnie męska aukuba lub dwupłciowy kultywar 'Rozannie'. Owoce są ozdobne i niejadalne. W ogrodzie sprawdzi się jako soliter przy północnych ścianach, w podszycie pod drzewami i krzewami, a także jako niski żywopłot, gdzie komponuje się z funkiami, paprociami czy rododendronami.

Uprawa: Najlepiej rośnie w półcieniu do pełnego cienia, na słońcu liście mogą czernieć lub ulegać poparzeniom, szczególnie zimą i wczesną wiosną przy połączeniu słońca i mrozu. Gleba powinna być próchniczna, żyzna, równomiernie wilgotna, ale przepuszczalna, o zalecanym pH około 5,5–7,2, na ciężkich i podmokłych glebach wzrasta ryzyko uszkodzenia korzeni. Sadzenie w Czechach najczęściej odbywa się wiosną od marca do maja lub jesienią we wrześniu i październiku. Podlewanie jest ważne w pierwszych dwóch sezonach, po ukorzenieniu się krzew radzi sobie nawet z suchszym cieniem. Nawożenie kompostem lub wolno rozpuszczalnym nawozem wiosną sprzyja gęstości liści. Cięcie ogranicza się do wiosennego prześwietlania i skracania pędów po zimie, roślina dobrze odrasta nawet ze starszego drewna. Uprawa w pojemniku jest możliwa w zacisznym miejscu z regularnym podlewaniem i drenażem. Mrozoodporność dojrzałych roślin w naszych warunkach wynosi około -23 do -24 °C, młode krzewy docenią okrycie zimowe i stanowisko bez zimowego słońca. Owoce i liście są przy spożyciu lekko trujące, dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności w obecności dzieci. Dla żywopłotu rośliny sadzi się w odległości około 0,8–1,2 m od siebie, w zależności od docelowej gęstości. Zalecane jest ściółkowanie korą, która stabilizuje wilgotność i ogranicza wahania temperatury u korzeni. Zimą, w okresach bez mrozu, korzystne jest umiarkowane podlewanie. Z chorób może pojawić się plamistość liści, a przy długotrwałym przemoczeniu zgnilizna korzeni, ze szkodników znaczenie mają mszyce i tarczniki. Wietrzne, suche stanowiska pogarszają zimowy wygląd liści, dlatego korzystne jest osłonięcie od wiatru.

Autor: Nikol | Rewizja: 17.2.2026