Azalia 'Anneke' Azalia 'Anneke'

Opis szczegółowy produktu

Azalia 'Anneke' - zrzucająca liście, wielkokwiatowa azalia z grupy mieszańców Knap Hill Exbury, botanicznie Rhododendron 'Anneke'. Należy do rodziny wrzosowatych i została wyhodowana przez brytyjskiego hodowcę M. C. (Denny'ego) Pratta w latach 60. XX wieku, wprowadzona do asortymentu około 1964 roku. Później została wybrana przez holenderskiego szkółkarza Freda de Jonga i nazwana na cześć jego córki, odmiana zdobyła złoty medal na wystawie Flora Nova w 1987 roku. W warunkach ogrodów w Czechach tworzy średniej wysokości krzew o zwykłej wysokości 1,5–1,8 m i podobnej szerokości, o lekko wzniesionym do rozłożystego pokroju. Liście są eliptyczne, świeżo zielone, jesienią przebarwiają się na odcienie żółtego, pomarańczowego do brązowego. Największą ozdobą są duże, lejkowate kwiaty w kulistych kwiatostanach, pojawiające się od drugiej połowy maja do czerwca. Pojedyncze kwiaty mają barwę od cytrynowo- do złocistożółtej z wyraźniejszym złocistożółtym rysunkiem w gardzieli, długie, lekko wygięte pręciki i przyjemny, dość silny zapach, który wabi trzmiele i inne zapylacze. Większość części rośliny, podobnie jak u innych rododendronów, jest trująca po spożyciu, dlatego nie jest wykorzystywana do jedzenia ani jako roślina lecznicza. W kompozycji sprawdzi się jako soliter na rabacie wrzosowiskowej, w połączeniu z niższymi rododendronami, kalinami lub trawami ozdobnymi, albo w mniejszych grupach, gdzie stworzy wyraźny punkt świetlny w okresie kwitnienia.

Należy do tej samej grupy co znacznie większe Rododendrony. W przeciwieństwie do nich, azalie są mniejsze (chociaż zdarzają się też większe osobniki), a niektóre odmiany jesienią częściowo lub całkowicie tracą liście. Podczas gdy rododendrony mają kwiaty raczej w kształcie dzwonka, kwiaty azalii przypominają kształtem lejek. Dla tych, którzy nie mają zbyt wiele miejsca, idealne są azalie japońskie, które bardziej rozrastają się na szerokość niż na wysokość. Większość azalii preferuje półcień (bezpośrednie słońce może spowodować poparzenia, zbyt mało światła powoduje wyciąganie się gałęzi i kwiatów). Kwitną od maja do czerwca – przekwitłe kwiaty ostrożnie usuwamy, aby nie wyczerpywały krzewu.

Uprawa: Roślina najlepiej rośnie w półcieniu, gdzie jest chroniona przed ostrym letnim słońcem i zimowym wysuszającym wiatrem. Gleba powinna być kwaśna o pH 4,5-5,5, próchnicza i dobrze przepuszczalna, aby system korzeniowy był równomiernie zaopatrzony w wilgoć, ale jednocześnie nie dochodziło do przelania. Podczas sadzenia zaleca się dodanie torfu lub specjalistycznego podłoża wrzosowiskowego, które utrzyma stabilną wilgotność i poprawi przewiewność gleby. Powierzchnię można przykryć ściółką z drobnej kory lub liści, co ograniczy wahania temperatur i wysychanie. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie ukorzeniania się i podczas suchych tygodni. Odpowiednia jest woda miękka, która nie narusza kwasowości gleby. Nawożenie odbywa się nawozami przeznaczonymi dla rododendronów, w okresie wiosennym, gdy roślina aktywnie rośnie. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ponieważ roślina naturalnie utrzymuje zwarty pokrój, jednak po kwitnieniu można usuwać przekwitłe kwiaty, co wspiera tworzenie pąków na przyszły rok. Mrozoodporność sięga około -20 °C, młode rośliny lepiej znoszą zimę przy lekkim okryciu gałązkami iglaków. Choroby pojawiają się głównie przy długotrwałym zastojeniu wody lub w ciężkiej, nieprzepuszczalnej glebie, dlatego ważny jest odpowiedni drenaż. Do stworzenia niskiego zwartego porostu stosuje się 5-7 roślin na m². Sadzenie jest możliwe od marca do października, kwitnienie przypada na maj.

Autor: Nikol | Rewizja: 24.11.2025

Więcej na: Instrukcja uprawy rododendronów