Azalia 'Gibraltar' Azalia 'Gibraltar'

Opis szczegółowy produktu

Azalia 'Gibraltar' - krzew liściasty kompaktowy, rosnący stosunkowo szybko i prosto. Jest to hybryda Exbury wyhodowana w Anglii i wprowadzona do sprzedaży około 1947 roku, związana z tradycją hodowlaną rodziny de Rothschild w ogrodach Exbury. W warunkach ogrodowych w Czechach tworzy średniej wysokości krzew, zazwyczaj 1,3–1,8 m wysokości i 1,3–1,8 m szerokości, o pokroju prostym do lekko rozłożystego. Pędy są młode zielone do brązowawych, później zdrewniałe. Liście są eliptyczne, miękkie, w trakcie wegetacji średniozielone, jesienią przechodzą w odcienie żółtego, pomarańczowego do czerwonego, dzięki czemu krzew wygląda interesująco również po kwitnieniu. Od połowy maja do połowy czerwca wytwarza gęste, kuliste grona złożone z około 10-12 lejkowatych kwiatów o średnicy około 6-8 cm, które otwierają się z ciemniejszych, często czerwonych pąków. Płatki korony są intensywnie pomarańczowe, czasem z miedzianym odcieniem, z pofałdowanymi brzegami i wyraźnymi żółtymi pręcikami w środku. Zapach jest przyjemny, raczej delikatny do średnio intensywnego i przyciąga trzmiele oraz inne zapylacze. Podobnie jak inne rododendrony, roślina jest trująca po spożyciu dla ludzi i zwierząt domowych, dlatego jej zastosowanie jest wyłącznie ozdobne. W kompozycji 'Gibraltar' sprawdzi się jako wyrazista soliter w wrzosowisku, w połączeniu z zimozielonymi rododendronami lub kalinami, albo w nasadzeniach grupowych, gdzie tworzy silny akcent kolorystyczny w okresie kwitnienia i jesienią.

Należy do tej samej grupy co znacznie większe Rododendrony. W przeciwieństwie do nich, azalie są mniejsze (chociaż zdarzają się też większe osobniki), a niektóre odmiany jesienią częściowo lub całkowicie tracą liście. Podczas gdy rododendrony mają kwiaty raczej w kształcie dzwonka, kwiaty azalii przypominają kształtem lejek. Dla tych, którzy nie mają zbyt wiele miejsca, idealne są azalie japońskie, które bardziej rozrastają się na szerokość niż na wysokość. Większość azalii preferuje półcień (bezpośrednie słońce może spowodować poparzenia, zbyt mało światła powoduje wyciąganie się gałęzi i kwiatów). Kwitną od maja do czerwca – przekwitłe kwiaty ostrożnie usuwamy, aby nie wyczerpywały krzewu.

Uprawa: Roślina najlepiej rośnie w półcieniu, gdzie jest chroniona przed ostrym letnim słońcem i zimowym wysuszającym wiatrem. Gleba powinna być kwaśna o pH 4,5-5,5, próchnicza i dobrze przepuszczalna, aby system korzeniowy był równomiernie zaopatrzony w wilgoć, ale jednocześnie nie dochodziło do przelania. Podczas sadzenia zaleca się dodanie torfu lub specjalistycznego podłoża wrzosowiskowego, które utrzyma stabilną wilgotność i poprawi przewiewność gleby. Powierzchnię można przykryć ściółką z drobnej kory lub liści, co ograniczy wahania temperatur i wysychanie. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie ukorzeniania się i podczas suchych tygodni. Odpowiednia jest woda miękka, która nie narusza kwasowości gleby. Nawożenie odbywa się nawozami przeznaczonymi dla rododendronów, w okresie wiosennym, gdy roślina aktywnie rośnie. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ponieważ roślina naturalnie utrzymuje zwarty pokrój, jednak po kwitnieniu można usuwać przekwitłe kwiaty, co wspiera tworzenie pąków na przyszły rok. Mrozoodporność sięga około -20 °C, młode rośliny lepiej znoszą zimę przy lekkim okryciu gałązkami iglaków. Choroby pojawiają się głównie przy długotrwałym zastojeniu wody lub w ciężkiej, nieprzepuszczalnej glebie, dlatego ważny jest odpowiedni drenaż. Do stworzenia niskiego zwartego porostu stosuje się 5-7 roślin na m². Sadzenie jest możliwe od marca do października, kwitnienie przypada na maj.

Autor: Nikol | Rewizja: 24.11.2025

Więcej na: Instrukcja uprawy rododendronów