Azalia 'Parkfeuer' Azalia 'Parkfire'

Opis szczegółowy produktu

Azalea 'Parkfeuer' - wielkokwiatowa, zrzucająca liście azalia z kręgu Knap Hill, wyhodowana w Niemczech przez Hansa Hachmanna i wprowadzona do obrotu w 1969 roku. Odmiana tworzy silniejszy, wyprostowany lub szeroko krzaczasty pokrój, a w dorosłości może osiągnąć około 2,0–2,5 m wysokości i około 2,0 m szerokości. Liście są owalne, latem zielone, młode przyrosty mają odcień brązowawy lub winny, a jesienią przebarwiają się na karminowo. Kwiaty pojawiają się od połowy maja, często trwają do czerwca, są lejkowate, o szerokości 5–6 cm, w ognistoczerwonym do czerwono-pomarańczowego odcieniu i mogą być delikatnie do zauważalnie pachnące. Ciepłą wiosną kwitnienie następuje szybciej, chłodniejszą wiosną przesuwa się, zwykła długość kwitnienia wynosi 2–3 tygodnie. Usuwanie przekwitłych kwiatostanów wspiera tworzenie pąków na kolejny sezon i utrzymuje krzew w czystości. W donicy ważne jest uwzględnienie większej objętości, a zimą izolacji ścianek doniczki przed przemarzaniem. Roślina jest atrakcyjna dla zapylaczy, jednocześnie, jak inne różaneczniki, jest trująca po spożyciu. W ogrodzie stanowi wyrazistą dominantę w wrzosowisku, w swobodnie rosnącym piętrze krzewów oraz w jasnym lesie, gdzie dobrze komponuje się z sosnami, brzozami, hortensjami bukietowymi, paprociami i trawami ozdobnymi. Jesienne karminowe ulistnienie przedłuża efekt krzewu także po przekwitnięciu.

Należy do tej samej grupy co znacznie większe Rododendrony. W przeciwieństwie do nich, azalie są mniejsze (chociaż zdarzają się też większe osobniki), a niektóre odmiany jesienią częściowo lub całkowicie tracą liście. Podczas gdy rododendrony mają kwiaty raczej w kształcie dzwonka, kwiaty azalii przypominają kształtem lejek. Dla tych, którzy nie mają zbyt wiele miejsca, idealne są azalie japońskie, które bardziej rozrastają się na szerokość niż na wysokość. Większość azalii preferuje półcień (bezpośrednie słońce może spowodować poparzenia, zbyt mało światła powoduje wyciąganie się gałęzi i kwiatów). Kwitną od maja do czerwca – przekwitłe kwiaty ostrożnie usuwamy, aby nie wyczerpywały krzewu.

Uprawa: Azalki najlepiej rozwijają się w półcieniu, ale znoszą również słoneczne stanowisko, jeśli mają wystarczającą wilgotność i nie są narażone na poparzenia słoneczne. Idealne jest miejsce osłonięte od zimowego wiatru i wiosennego słońca. Wymagają kwaśnej, próchniczej, lekkiej i przepuszczalnej gleby, idealnie o pH 4,5–5,5. Nie znoszą wapiennych i ciężkich gliniastych gleb. Ściółkowanie korą lub liśćmi jest bardzo ważne, ponieważ mają płytkie korzenie. Podlewanie musi być regularne, zwłaszcza w okresie wzrostu i kwitnienia. Gleba powinna być stale lekko wilgotna, ale nie przemoczona. Odpowiednia jest miękka, deszczowa woda. Nawożenie przeprowadza się wiosną nawozami dla rododendronów i roślin kwasolubnych, nadmierne nawożenie nie jest wskazane. Są zazwyczaj dobrze mrozoodporne, zwykle do –20 do –25 °C, niektóre gatunki zrzucające liście nawet więcej. Problemem może być zimowe wysychanie i uszkodzenie pąków przez wiosenne przymrozki. Młode rośliny warto chronić ściółką. Są one stosunkowo odporne na choroby, ale w przypadku niewłaściwej gleby mogą cierpieć na chlorozę lub choroby grzybowe. Ważne jest odpowiednie zakwaszenie gleby i odpowiednia ilość wilgoci. Są one stosunkowo odporne na choroby, ale w przypadku niewłaściwej gleby mogą cierpieć na chlorozę lub choroby grzybowe. Ważne jest odpowiednie zakwaszenie gleby i odpowiednia ilość wilgoci.

Autor: Kristýna | Rewizja: 21.02. 2026