Azalia japońska 'Everest' Rhododendron obtusum 'Everest'

Opis szczegółowy produktu

Azalia japońska 'Everest' - syn. Mount Everest. Należy do grupy zimozielonych azalii wywodzących się od gatunków wschodnioazjatyckich. Krzew tworzy szeroko rozłożystą, lekko spłaszczoną koronę. Po latach osiąga w naszych warunkach ogrodowych około 1,2–1,5 m wysokości i 1,5–1,8 m szerokości. Pędy pokrywają średniej wielkości, eliptyczne, skórzaste liście w ciemnozielonym kolorze, wiosną często z delikatnym brązowawym odcieniem. Liście w dużej części utrzymują się na roślinie przez zimę, dzięki czemu nadaje ona rabacie strukturę przez cały rok. W maju na końcach pędów tworzą się kwiatostany złożone z większych, lejkowatych kwiatów o średnicy około 5 cm. Kwiaty są czysto białe do kremowobiałych, z delikatną zielonkawą lub jasnożółtą plamką w gardzieli na górnym płatku. Przy sprzyjającej pogodzie kwitnienie trwa dwa do trzech tygodni. Kwiaty odwiedzają pszczoły i inne owady, mimo to cała roślina jest trująca po spożyciu. Jasna barwa kwiatów pozwala wykorzystać tę odmianę jako rozjaśniający element w ciemniejszych częściach ogrodu, w połączeniu z ciemniejszymi rododendronami, zimozielonymi krzewami i bylinami cieniolubnymi.

Azalia należy do tej samej grupy co znacznie większe rododendrony. W przeciwieństwie do nich azalie są mniejsze (choć zdarzają się również większe okazy), a niektóre odmiany jesienią częściowo lub całkowicie zrzucają liście. Podczas gdy rododendrony mają kwiaty raczej w kształcie dzwonka, kwiaty azalii przypominają kształtem lejek. Dla osób, które nie dysponują dużą ilością miejsca, idealne są azalie japońskie, które rozrastają się bardziej wszerz niż wzwyż. Większość azalii preferuje stanowisko częściowo słoneczne lub półcień (bezpośrednie słońce może powodować oparzenia, a zbyt mała ilość światła prowadzi do wyciągania się pędów i kwiatów). Kwitną od maja do czerwca – przekwitłe kwiaty ostrożnie się wyłamuje, aby nie osłabiały krzewu.

Uprawa: Roślina najlepiej rośnie w półcieniu, gdzie jest chroniona przed ostrym letnim słońcem i wysuszającym zimowym wiatrem. Gleba powinna być kwaśna, o pH 4,5-5,5, próchniczna i dobrze przepuszczalna, aby system korzeniowy był równomiernie zaopatrzony w wodę, a jednocześnie nie dochodziło do przemoczenia. Przy sadzeniu zaleca się wymieszanie gleby z torfem lub specjalistycznym podłożem do roślin wrzosowatych, które utrzymuje stabilną wilgotność i poprawia przewiewność gleby. Powierzchnię można pokryć ściółką z drobnej kory lub kompostu liściowego, co ogranicza wahania temperatury i przesychanie. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie ukorzeniania się i podczas suchych tygodni. Odpowiednia jest miękka woda, która nie zaburza kwasowości gleby. Nawożenie przeprowadza się nawozami przeznaczonymi do rododendronów, wiosną, gdy roślina aktywnie rośnie. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ponieważ roślina naturalnie zachowuje zwarty pokrój, po kwitnieniu można jednak usunąć zaschnięte kwiaty, co wspiera zawiązywanie pąków na kolejny rok. Mrozoodporność wynosi około -20 °C, młode rośliny lepiej znoszą zimę przy lekkim okryciu gałązkami iglastymi. Choroby pojawiają się głównie przy długotrwałym przemoczeniu lub w ciężkiej, nieprzepuszczalnej glebie, dlatego ważny jest dobry drenaż. Do utworzenia niskiego nasadzenia stosuje się 5-7 roślin na m². Sadzenie jest możliwe od marca do października, kwitnienie przypada na maj.

Autor: Kristýna| Rewizja: 10.12. 2025

Więcej na: Instrukcja uprawy rododendronów