Azalia japońska 'Kermesina Rose' Rhododendron obtusum 'Kermesina Rose'

Opis szczegółowy produktu

Azalia japońska 'Kermesina Rose' - ta odmiana jest cenioną mutacją klasycznej odmiany 'Kermesina' i wyróżnia się wyjątkowo stabilnymi cechami, dzięki którym od wielu dziesięcioleci jest ceniona w europejskich szkółkach. Roślina tworzy gęste, obficie rozgałęzione, płasko-kuliste krzewinki, które w wieku dojrzałym, mniej więcej po dziesięciu latach, osiągają 60–80 cm wysokości i około 80–100 cm szerokości. Liście są drobne, eliptyczne do odwrotnie jajowatych, długości 2–3 cm, ciemnozielone, o błyszczącej, skórzastej powierzchni. W chłodnym okresie jesiennym część liści przebarwia się na odcienie wina i brązu, po czym opada, podczas gdy liście wewnątrz krzewu pozostają na nim przez całą zimę. W maju z pąków szczytowych rozwijają się setki drobnych, szeroko lejkowatych kwiatów o średnicy 2–3 cm. Płatki mają nasyconą, jaskraworóżową barwę, obrzeżoną na brzegach czysto białym paskiem, co tworzy niepowtarzalny dwubarwny kontrast. Kwiaty są bezwonne, jednak ich niezwykła gęstość całkowicie zakrywa liście i tworzy jednolitą, barwną płaszczyznę. W architekturze ogrodowej odmiana ta jest kluczowym elementem wrzosowisk, ogrodów w stylu azjatyckim, cienistych skalniaków lub pierwszego planu grup rododendronów, gdzie doskonale kontrastuje z iglakami, żurawkami czy paprociami.

Należy do tej samej grupy co znacznie większe rododendrony. W przeciwieństwie do nich azalie są mniejsze (choć zdarzają się też większe okazy), a niektóre odmiany jesienią częściowo lub całkowicie zrzucają liście. Podczas gdy rododendrony mają kwiaty raczej dzwonkowate, kwiaty azalii przypominają kształtem lejek. Dla osób, które nie dysponują dużą przestrzenią, idealne są azalie japońskie, które rozrastają się bardziej wszerz niż wzwyż. Większość azalii preferuje stanowisko częściowo słoneczne lub półcień (pełne słońce może powodować oparzenia, a zbyt mała ilość światła prowadzi do wyciągania się pędów i kwiatów). Kwitną od maja do czerwca – przekwitłe kwiaty ostrożnie się wyłamuje, aby nie osłabiały dalej krzewu.

Uprawa: Roślina najlepiej rośnie w półcieniu, gdzie jest chroniona przed ostrym letnim słońcem i wysuszającym zimowym wiatrem. Gleba powinna być kwaśna, o pH 4,5-5,5, próchniczna i dobrze przepuszczalna, tak aby system korzeniowy był równomiernie zaopatrzony w wodę, a jednocześnie nie dochodziło do nadmiernego zawilgocenia. Przy sadzeniu zaleca się wymieszanie gleby z torfem lub specjalistycznym podłożem do roślin wrzosowatych, które utrzymuje stabilną wilgotność i poprawia napowietrzenie gleby. Powierzchnię można przykryć ściółką z drobnej kory lub kompostu liściowego, co ogranicza wahania temperatury i przesychanie. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie ukorzeniania się i podczas suchych tygodni. Odpowiednia jest miękka woda, która nie zaburza kwaśnego odczynu gleby. Nawożenie przeprowadza się nawozami przeznaczonymi do rododendronów wiosną, gdy roślina aktywnie rośnie. Cięcie zwykle nie jest konieczne, ponieważ roślina w naturalny sposób zachowuje zwarty pokrój, po kwitnieniu można jednak usunąć zaschnięte kwiaty, co wspiera zawiązywanie pąków na następny rok. Mrozoodporność wynosi około -20 °C, młode rośliny lepiej znoszą zimę pod lekkim okryciem z gałązek iglaków. Choroby pojawiają się głównie przy długotrwałym zawilgoceniu lub w ciężkiej, nieprzepuszczalnej glebie, dlatego ważny jest dobry drenaż. Do utworzenia niskiego nasadzenia używa się 5-7 roślin na m². Sadzenie jest możliwe od marca do października, kwitnienie przypada na maj.

Autor: Nikol | Rewizja: 2.6. 2026