Azalia japońska 'Rosalind' Rhododendron obtosum 'Rosalind'

Opis szczegółowy produktu

Azalia japońska 'Rosalind' – należy do grupy azaliów japońskich, która obejmuje przede wszystkim kultivary grup Kurume i Kaempferi. Kultivar ten został wyhodowany przez niemieckiego hodowcę Hansa Hachmanna. Pierwsza publikacja pochodzi z 1961 roku, a do sprzedaży wprowadzono go w 1975 roku. Powstał z krzyżówki odmian 'Kermesinum' i 'Jeanette'. Tworzy mniejszy, luźniej rozgałęziony i szeroko wzniesiony krzew. Po 10 latach osiąga około 90 cm wysokości i 120 cm szerokości, w późniejszym wieku zazwyczaj utrzymuje się w granicach 1–1,6 m wysokości i podobnej lub większej szerokości. Liście są drobne, szeroko eliptyczne, matowozielone i półwiecznie zielone. Mogą częściowo przetrwać zimę na roślinie, przybierając wówczas ciemniejsze, brązowawe tony. W drugiej połowie maja pojawiają się pojedyncze, lejkowate kwiaty o średnicy około 4–5 cm. Są one czysto różowe, a na wewnętrznej stronie górnego płatka korony posiadają delikatny, ciemnoczerwony rysunek. Kwiaty wyrastają w grupach po 3 do 7 sztuk i w pełnym rozkwicie częściowo przesłaniają liście. Zapach nie jest intensywny. Znajdzie zastosowanie w wrzosowiskach, mniejszych ogrodach, kompozycjach japońskich, skalniakiach i pojemnikach. Dobrze komponuje się z wrzosami, różanicznikami, paprociami, niskimi iglakami i hostami. Dzięki różowemu kolorowi kwiatów idealnie nadaje się do rozjaśnienia ciemniejszych zakątków ogrodu. Kwiaty odwiedzają zapylające gatunki owadów. Podobnie jak inne azalie, zawiera substancje szkodliwe po spożyciu, dlatego nie jest przeznaczona do konsumpcji.

Uprawa: Roślina najlepiej rośnie w półcieniu, gdzie jest chroniona przed ostrym letnim słońcem i zimowym wysuszającym wiatrem. Gleba powinna być kwaśna o pH 4,5-5,5, próchnicza i dobrze przepuszczalna, aby system korzeniowy był równomiernie zaopatrzony w wilgoć, ale jednocześnie nie dochodziło do przelania. Podczas sadzenia zaleca się dodanie torfu lub specjalistycznego podłoża wrzosowiskowego, które utrzyma stabilną wilgotność i poprawi przewiewność gleby. Powierzchnię można przykryć ściółką z drobnej kory lub liści, co ograniczy wahania temperatur i wysychanie. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie ukorzeniania się i podczas suchych tygodni. Odpowiednia jest woda miękka, która nie narusza kwasowości gleby. Nawożenie odbywa się nawozami przeznaczonymi dla rododendronów, w okresie wiosennym, gdy roślina aktywnie rośnie. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ponieważ roślina naturalnie utrzymuje zwarty pokrój, jednak po kwitnieniu można usuwać przekwitłe kwiaty, co wspiera tworzenie pąków na przyszły rok. Mrozoodporność sięga około -20 °C, młode rośliny lepiej znoszą zimę przy lekkim okryciu gałązkami iglaków. Choroby pojawiają się głównie przy długotrwałym zastojeniu wody lub w ciężkiej, nieprzepuszczalnej glebie, dlatego ważny jest odpowiedni drenaż. Do stworzenia niskiego zwartego porostu stosuje się 5-7 roślin na m². Sadzenie jest możliwe od marca do października, kwitnienie przypada na maj.

Azalka należy do tej samej grupy co znacznie większe rododendrony. W przeciwieństwie do nich, azalie są mniejsze (chociaż zdarzają się też większe osobniki), a niektóre odmiany jesienią częściowo lub całkowicie tracą liście. Podczas gdy rododendrony mają kwiaty raczej w kształcie dzwonka, kwiaty azalii przypominają kształtem lejek. Dla tych, którzy nie mają zbyt wiele miejsca, idealne są azalie japońskie, które bardziej rozrastają się na szerokość niż na wysokość. Większość azalii preferuje półcień (bezpośrednie słońce może spowodować poparzenia, zbyt mało światła powoduje wyciąganie się gałęzi i kwiatów). Kwitną od maja do czerwca – przekwitłe kwiaty ostrożnie usuwamy, aby nie wyczerpywały krzewu.

Więcej na: Poradnik uprawy rododendronów

Autor: Nicol | Rewizja: 28.08.2026