Azalia japońska 'Silver Sword' Azalia japońska 'Silver Sword'

Opis szczegółowy produktu

Japońska azalia 'Silver Sword' - należy do grupy japońskich azalii drobnolistnych, które charakteryzują się zwartym wzrostem i dużą gęstością rozgałęzień. Ten kultywar powstał jako mutacja barwna (sport) odmiany 'Girard’s Rose', za którą stoi amerykański hodowca Peter Girard. 'Silver Sword' osiąga w wieku dorosłym wysokość 60–80 cm i podobną szerokość. Ulistnienie jest półzimozielone, liście są drobne, skórzaste, ciemnozielone z bardzo szerokim i nieregularnym białym do srebrzystego marginesem. W chłodnych miesiącach białe marginesy liści często przechodzą w atrakcyjne różowe do brązowych odcieni. Kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu, są pojedyncze, lejkowate, o średnicy około 3–5 cm. Kolor kwiatu jest intensywnie różowy z delikatnym fioletowym odcieniem i drobnym rysunkiem na górnym płatku. W architekturze ogrodowej wykorzystywana jest przede wszystkim jako efektowny element w wrzosowiskach, w podszyciu wyższych drzew lub w ogrodach w stylu japońskim. Ze względu na swój wzrost, jest doskonałym wyborem do przedniej części rabat, gdzie sadzi się ją w ilości 3–4 sztuk na m². Roślina jest lekko trująca, co jest typowe dla całej rodziny wrzosowatych.

Należy do tej samej grupy co znacznie większe Rododendrony. W przeciwieństwie do nich, azalie są mniejsze (choć zdarzają się większe okazy), a niektóre odmiany jesienią częściowo lub całkowicie tracą liście. Podczas gdy rododendrony mają kwiaty raczej w kształcie dzwonka, kwiaty azalii przypominają kształtem lejek. Dla tych, którzy nie mają zbyt wiele miejsca, idealne są azalie japońskie, które bardziej rozrastają się na szerokość niż na wysokość. Większość azalii preferuje półcień (bezpośrednie słońce może spowodować poparzenia, zbyt mało światła powoduje wyciąganie się gałęzi i kwiatów). Kwitną od maja do czerwca – przekwitłe kwiaty ostrożnie usuwamy, aby nie wyczerpywały krzewu.

Uprawa: Roślina najlepiej rośnie w półcieniu, gdzie jest chroniona przed ostrym letnim słońcem i zimowym wysuszającym wiatrem. Gleba powinna być kwaśna o pH 4,5-5,5, próchnicza i dobrze przepuszczalna, aby system korzeniowy był równomiernie zaopatrzony w wilgoć, ale jednocześnie nie dochodziło do przelania. Podczas sadzenia zaleca się dodanie torfu lub specjalistycznego podłoża wrzosowiskowego, które utrzyma stabilną wilgotność i poprawi przewiewność gleby. Powierzchnię można przykryć ściółką z drobnej kory lub liści, co ograniczy wahania temperatur i wysychanie. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie ukorzeniania się i podczas suchych tygodni. Odpowiednia jest woda miękka, która nie narusza kwasowości gleby. Nawożenie odbywa się nawozami przeznaczonymi dla rododendronów, w okresie wiosennym, gdy roślina aktywnie rośnie. Cięcie zazwyczaj nie jest konieczne, ponieważ roślina naturalnie utrzymuje zwarty pokrój, jednak po kwitnieniu można usuwać przekwitłe kwiaty, co wspiera tworzenie pąków na przyszły rok. Mrozoodporność sięga około -20 °C, młode rośliny lepiej znoszą zimę przy lekkim okryciu gałązkami iglaków. Choroby pojawiają się głównie przy długotrwałym zastojeniu wody lub w ciężkiej, nieprzepuszczalnej glebie, dlatego ważny jest odpowiedni drenaż. Do stworzenia niskiego zwartego porostu stosuje się 5-7 roślin na m². Sadzenie jest możliwe od marca do października, kwitnienie przypada na maj.

Autor: Kristýna | Revize: 28.04. 2026