Azalia japońska 'Teresa' Rhododendron obtusum 'Teresa'

Opis szczegółowy produktu

Azalia japońska 'Teresa' - piękna odmiana zimozielonego krzewu, wyróżniająca się wyjątkowo gęstym, płasko poduszkowatym pokrojem. W wieku dojrzałym, po dziesięciu latach wzrostu, krzew osiąga 40–50 cm wysokości przy szerokości 60–70 cm. Drobne, eliptyczne liście mają soczyście zieloną barwę i błyszczącą, skórzastą powierzchnię, a w miesiącach jesiennych w naturalny sposób zmieniają odcień na dekoracyjne tony brązu, przy czym większa część ulistnienia pozostaje na roślinie przez zimę. Od końca kwietnia do maja na końcach pędów masowo otwierają się szeroko lejkowate kwiaty o średnicy 3–4 cm w delikatnym różowym kolorze. Kwiaty nie pachną, jednak ich duże zagęszczenie tworzy jednolitą barwną plamę, która całkowicie zakrywa liście. Roślina zawiera grajanotoksyny, przez co jest trująca po spożyciu. W architekturze ogrodowej odmiana doskonale sprawdza się na pierwszym planie rabat wrzosowiskowych, w ogrodach japońskich, na półcienistych skalniakach lub jako efektowny soliter w pojemnikach na tarasach, gdzie kontrastuje z delikatniejszymi paprociami i trawami.

Należy do tej samej grupy co znacznie większe rododendrony. W przeciwieństwie do nich azalie są mniejsze (choć zdarzają się też większe okazy), a niektóre odmiany jesienią częściowo lub całkowicie zrzucają liście. Podczas gdy rododendrony mają kwiaty raczej dzwonkowate, kwiaty azalii przypominają kształtem lejek. Dla osób, które nie dysponują dużą ilością miejsca, idealne są azalie japońskie, które rozrastają się bardziej wszerz niż wzwyż. Większość azalii preferuje stanowisko częściowo słoneczne lub półcień (pełne słońce może powodować oparzenia, a zbyt mała ilość światła sprawia, że pędy i kwiaty się wyciągają). Kwitną od maja do czerwca – przekwitłe kwiaty ostrożnie się wyłamuje, aby nie osłabiały dalej krzewu.

Uprawa: Roślina najlepiej rośnie w półcieniu, gdzie jest chroniona przed ostrym letnim słońcem i wysuszającym zimowym wiatrem. Gleba powinna być kwaśna, o pH 4,5–5,5, próchniczna i dobrze przepuszczalna, aby system korzeniowy był równomiernie zaopatrzony w wodę, a jednocześnie nie dochodziło do przelania. Przy sadzeniu zaleca się wymieszanie gleby z torfem lub specjalnym podłożem do roślin wrzosowatych, które utrzymuje stabilną wilgotność i poprawia przewiewność gleby. Powierzchnię można przykryć ściółką z drobnej kory lub kompostu liściowego, co ogranicza wahania temperatury i przesychanie. Podlewanie powinno być regularne, zwłaszcza w okresie ukorzeniania i podczas suchych tygodni. Odpowiednia jest miękka woda, która nie zaburza kwasowości gleby. Nawożenie przeprowadza się nawozami przeznaczonymi do rododendronów, wiosną, gdy roślina intensywnie rośnie. Cięcie zwykle nie jest konieczne, ponieważ roślina w naturalny sposób zachowuje zwarty kształt, po przekwitnięciu można jednak usunąć zaschnięte kwiaty, co sprzyja zawiązywaniu pąków na kolejny rok. Mrozoodporność wynosi około -20 °C, młode rośliny lepiej znoszą zimę przy lekkim okryciu gałązkami iglastymi. Choroby pojawiają się głównie przy długotrwałym przemoczeniu lub w ciężkiej, nieprzepuszczalnej glebie, dlatego ważny jest dobry drenaż. Do utworzenia niskiej okrywy stosuje się 5–7 roślin na m². Sadzenie jest możliwe od marca do października, kwitnienie przypada na maj.