Bananowiec sikkimski 'Red Tiger' Musa sikkimensis 'Red Tiger'

Opis szczegółowy produktu

Bananowiec sikkimski 'Red Tiger' - egzotyczna roślina o niepowtarzalnym wyglądzie. Pochodzi z podnóża Himalajów w rejonie Sikkimu i północno-wschodnich Indii, gdzie rośnie na skrajach lasów monsunowych i na polanach, na wysokości do około 2000 m n.p.m. Odmianę 'Red Tiger' uprawia się dla dużych liści z ciemnoczerwonym do winnego prążkowaniem i plamami, które z wiekiem stają się wyraźniejsze, zwłaszcza na pełnym słońcu. Roślina nie tworzy prawdziwego pnia, lecz mocny pseudopień z pochew liściowych, często o lekko czerwonawym odcieniu. Wytwarza kępę z kilkoma pędami, liście mogą osiągać 1,5–2 m długości, a w sezonie stanowią tropikalne tło dla traw ozdobnych, jeżówek, rozchodników lub żurawek o ciemnych liściach. Kwiatostan pojawia się zwykle dopiero po 2–3 sezonach na dojrzałym pędzie, jest żółty do kremowego, a po przekwitnięciu może zawiązać drobne owoce, które w Polsce przeważnie nie dojrzewają. W porównaniu z Musa basjoo blaszka liściowa jest zwykle mocniejsza i często w mniejszym stopniu strzępi ją wiatr, dzięki czemu odmiana prezentuje się schludniej nawet bez podwiązywania.

Uprawa: W uprawie w Polsce sprawdza się pełne słońce i ciepłe, osłonięte stanowisko, gdzie liście mniej się rwą, a pseudopień lepiej dojrzewa. Odpowiednia jest gleba głębsza, próchniczna i przepuszczalna, latem stale wilgotna, zimą raczej sucha, o pH orientacyjnie 6,0–7,5. Ważny jest drenaż i ograniczenie zimowego nadmiernego uwilgotnienia, ponieważ kłącze łatwo gnije. W sezonie roślina rośnie szybko przy regularnym podlewaniu i nawożeniu, najlepiej nawozem o podwyższonej zawartości potasu. Sadzenie przeprowadza się po ustąpieniu przymrozków, najczęściej w maju, a rośliny w pojemnikach także latem. Liście zwykle przemarzają już przy około -2 °C, a pseudopień znosi jedynie krótkotrwale około -4 °C, dlatego w gruncie uprawia się go głównie pod suchym okryciem zimowym. Przy ociepleniu i utrzymaniu kłącza w suchości część podziemna może przetrwać około -10 do -12 °C, w chłodniejszych rejonach pewniejsze jest zimowanie w donicy w jasnym, niezamarzającym pomieszczeniu. Przy sadzeniu jako soliter zachowuje się odstęp 1,5–2 m, w grupie zwykle 1 roślinę na 2–3 m². Najczęstsze problemy to ślimaki na młodych liściach oraz przędziorki podczas zimowania w cieple. W pojemniku dobrze rośnie w obszernej donicy z drenażem, na lato wystawia się ją na słońce, a podczas upałów podlewa nawet codziennie, aby liście nie traciły turgoru. Na zimę podlewanie znacznie się ogranicza i utrzymuje jedynie umiarkowaną wilgotność podłoża, najlepiej w temperaturze 2–8 °C, kiedy roślina przechodzi w stan spoczynku. Przy zimowaniu w gruncie kępę po pierwszych przymrozkach zwykle obkłada się suchymi liśćmi lub słomą i owija przepuszczającym powietrze materiałem, aby do środka nie przedostawała się woda. Wiosną usuwa się przemarznięte części, a nowe liście szybko wyrastają od podstawy. 

Autor: Nikol | Rewizja: 18.2. 2026