Barbula klandońska 'Blauer Spatz' Caryopteris × clandonensis 'Blauer Spatz'

Opis szczegółowy produktu

Barbula klandońska 'Blauer Spatz' - zwarta, zrzucająca liście odmiana mieszańcowej barbuli o charakterze krzewu lub półkrzewu, powstała ze skrzyżowania wschodnioazjatyckich gatunków Caryopteris incana i Caryopteris mongholica. Odmianę wyselekcjonował dr Pirc w ogrodniczej placówce badawczej w Wiedniu-Schönbrunnie. We współczesnej nomenklaturze spotyka się także oznaczenie Caryopteris × clandonensis 'Kojuccb', przy czym Blauer Spatz jest nazwą handlową. Rośnie gęsto, zwarcie i raczej wszerz, zwykle osiąga 60–80 cm wysokości i około 70–90 cm szerokości. Roczne przyrosty wynoszą, zależnie od warunków i cięcia, około 20–40 cm. Liście są naprzeciwległe, szarozielone do zielonych, ząbkowane na brzegu i po roztarciu wyraźnie aromatyczne. Od sierpnia do września, a przy sprzyjającej jesieni nawet dłużej, na tegorocznych pędach pojawiają się gęste skupienia drobnych, intensywnie do ciemnoniebieskich kwiatów z wyraźnymi pręcikami. Późne kwitnienie dostarcza nektaru i pyłku pszczołom, trzmielom i motylom w okresie, gdy wiele krzewów już nie kwitnie. Odmiana sprawdza się w przednich partiach rabat krzewowych i bylinowych, w grupach, niskich swobodnych obwódkach oraz w większych pojemnikach. Dobrze komponuje się z lawendą, szałwiami, perowskiami, rozchodnikami i sucholubnymi trawami ozdobnymi. Kwitnące gałązki nadają się również na kwiat cięty.

Uprawa:  Dla dobrego wzrostu w naszych warunkach klimatycznych zaleca się pełne słońce i ciepłe, osłonięte stanowisko, na którym pędy dobrze drewnieją. Gleba powinna być lekka, dobrze zdrenowana, najlepiej piaszczysto-gliniasta, o pH około 6-7,5. Na glebie ciężkiej drenaż poprawia się dodatkiem piasku lub żwiru. Rośliny sadzi się od marca do października, w chłodniejszych rejonach najlepiej wiosną. Podlewanie umiarkowane, po ukorzenieniu krzew dobrze znosi nawet dłuższe okresy suszy. Wskazane jest ściółkowanie materiałem mineralnym, które naśladuje naturalne stanowisko i ogranicza nadmierną wilgoć wokół szyjki korzeniowej. Kwitnienie następuje wyłącznie na młodych pędach, dlatego wczesną wiosną wykonuje się silniejsze cięcie na 1/3 do 1/2 długości pędów, co poprawia gęstość i barwę kwiatów. Młode rośliny potrzebują lekkiej zimowej ochrony strefy korzeniowej, dojrzałe krzewy znoszą mrozy około -20 °C. W wyjątkowo wilgotne zimy mogą przemarzać, ale dobrze regenerują się od podstawy. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce, których występowanie ogranicza przewiewne stanowisko. Na niskie obwódki rośliny sadzi się co około 0,5-0,7 m. W mniejszych ogrodach często stosuje się ją jako soliter lub kontrastowy element dla sucholubnych bylin.

Autor: Jana | Rewizja: 30.09.2026