Barbula klandońska 'Kew Blue' Caryopteris x clandonensis 'Kew Blue'

Opis szczegółowy produktu

Barbula klandońska 'Kew Blue' - tradycyjny kultywar barbuli, wyhodowany w XX wieku w brytyjskich ogrodach i rozpowszechniony ze względu na swój zwarty wzrost i intensywnie niebiesko-fioletowe kwiaty. Gatunek Caryopteris clandonensis powstał jako międzygatunkowy mieszaniec gatunków z rodzaju Caryopteris pochodzących z obszarów Chin i Himalajów, gdzie rosną na suchych, kamienistych zboczach i w lekkich, dobrze przepuszczalnych glebach. 'Kew Blue' tworzy regularny, gęsto rozgałęziony krzew o wysokości około 60-80 cm i szerokości 70-90 cm, z delikatnie zdrewniałymi łodygami i wąskimi szarozielonymi liśćmi, które po roztarciu pachną cytrusowo. W sierpniu i wrześniu na wierzchołkach młodych pędów tworzą się półkuliste kwiatostany drobnych niebiesko-fioletowych kwiatów o szerokości 5-8 cm. Dostarczają one bogatego nektaru i przyciągają pszczoły oraz trzmiele, dzięki czemu roślina jest cenna dla nasadzeń w stylu naturalnym. Srebrzysty odcień ulistnienia tworzy delikatny kontrast z intensywnym kolorem kwiatów i wygląda dekoracyjnie również poza okresem kwitnienia. Doskonale komponuje się z rozchodnikami, rudbekiami, gaura, barbuli i trawami ozdobnymi. W mniejszych ogrodach często znajduje zastosowanie również w pojemnikach, gdzie tworzy stabilny i regularny kształt.

Uprawa: Dla dobrego wzrostu w naszych warunkach zaleca się pełne słońce i ciepłe, osłonięte stanowisko, gdzie pędy dobrze dojrzewają. Gleba powinna być lekka, dobrze przepuszczalna, najlepiej piaszczysto-gliniasta, o pH około 6-7,5. W ciężkiej glebie drenaż poprawia się przez dodanie piasku lub żwiru. Rośliny sadzi się od marca do października, na terenach chłodniejszych najlepiej wiosną. Podlewanie jest umiarkowane, po ukorzenieniu krzew dobrze znosi nawet dłuższe okresy suszy. Zalecane jest ściółkowanie materiałem mineralnym, które naśladuje naturalne siedlisko i ogranicza nadmierną wilgoć wokół szyjki korzeniowej rośliny. Kwitnienie odbywa się wyłącznie na młodych pędach, dlatego wczesną wiosną wykonuje się głębsze cięcie na 1/3 do 1/2 długości pędów, co sprzyja gęstości i kolorowi kwiatów. Młode rośliny docenią lekką zimową ochronę strefy korzeniowej, dojrzałe krzewy znoszą mrozy około -20 °C. W ekstremalnie wilgotne zimy może dochodzić do przemarzania, ale dobrze regeneruje z bazy. Spośród chorób mogą pojawić się mszyce, którym pomaga ograniczyć przewiewne stanowisko. Dla niskich żywopłotów rośliny sadzi się w odległości około 0,5-0,7 m. W mniejszych ogrodach często stosuje się go jako soliter lub element kontrastowy do suchoroślowych bylin.