Barbula klandońska 'White Surprise' PBR Caryopteris x clandonensis 'White Surprise' PBR

Opis szczegółowy produktu

Barbulka klandońska 'White Surprise' - należy do grupy zwartych krzewów liściastych z rodziny jasnotowatych. Jest to kultywar gatunku hybrydowego C. × clandonensis, powstały ze skrzyżowania gatunków z Azji Wschodniej, ceniony w ogrodach za późne kwitnienie i aromatyczne liście. 'White Surprise' został odkryty w 2005 roku przez holenderskiego hodowcę Jana Jacoba Bosa jako mutacja rozgałęziona kultywaru 'Heavenly Blue' w holenderskiej szkółce, później chroniony amerykańskim patentem, a w Europie wprowadzany na licencji Plantipp. Krzew tworzy szeroko wzniesiony do lekko łukowatego pokroju, w naszych warunkach osiąga 60-80 cm wysokości i podobną szerokość. Pędy są cienkie, obficie rozgałęzione od dołu, na zimę częściowo zdrewniałe. Liście ma naprzeciwległe, podłużnie jajowate, z ciemnozielonym środkiem i szerokim kremowo-białym marginesem, wiosną często jaśniejsze żółtawe. Sprawia wrażenie jasnego, niemal świetlistego i po roztarciu przyjemnie aromatycznie pachnie. Od sierpnia do września na końcach pędów pojawiają się krótkie grona drobnych, niebiesko-fioletowych kwiatów, które na jasnym liściu wyraźnie się wyróżniają i w cieplejszych rejonach mogą kwitnąć aż do początku października. Dostarczają nektaru i pyłku, dlatego krzew jest poszukiwany przez pszczoły, trzmiele i motyle i nadaje się do ogrodów, gdzie wspiera się zapylacze. W kompozycji sprawdza się jako niski akcent na pierwszym planie grup krzewów, do mieszanych rabat bylinowych z trawami ozdobnymi lub wzdłuż ścieżek i utwardzonych nawierzchni. Dzięki niższemu wzrostowi i zwartej bryle korzeniowej dobrze sprawdza się również w większych donicach na słonecznych tarasach, gdzie uprzyjemni późne lato kombinacją pstrych liści i niebieskich kwiatów.

Uprawa: Dla dobrego wzrostu w naszych warunkach zaleca się pełne słońce i ciepłe, osłonięte stanowisko, gdzie pędy dobrze dojrzewają. Gleba powinna być lekka, dobrze przepuszczalna, najlepiej piaszczysto-gliniasta, o pH około 6-7,5. W ciężkiej glebie drenaż poprawia się przez dodanie piasku lub żwiru. Rośliny sadzi się od marca do października, na terenach chłodniejszych najlepiej wiosną. Podlewanie jest umiarkowane, po ukorzenieniu krzew dobrze znosi nawet dłuższe okresy suszy. Zalecane jest ściółkowanie materiałem mineralnym, które naśladuje naturalne siedlisko i ogranicza nadmierną wilgoć wokół szyjki korzeniowej rośliny. Kwitnienie odbywa się wyłącznie na młodych pędach, dlatego wczesną wiosną wykonuje się głębsze cięcie na 1/3 do 1/2 długości pędów, co sprzyja gęstości i kolorowi kwiatów. Młode rośliny docenią lekką zimową ochronę strefy korzeniowej, dojrzałe krzewy znoszą mrozy około -20 °C. W ekstremalnie wilgotne zimy może dochodzić do przemarzania, ale dobrze regeneruje z bazy. Spośród chorób mogą pojawić się mszyce, którym pomaga ograniczyć przewiewne stanowisko. Dla niskich żywopłotów rośliny sadzi się w odległości około 0,5-0,7 m. W mniejszych ogrodach często stosuje się go jako soliter lub element kontrastowy do suchoroślowych bylin.