Barbula klandońska STERLING SILVER 'Lissilv' Caryopteris × clandonensis STERLING SILVER 'Lissilv'

Opis szczegółowy produktu

Barbula klandońska STERLING SILVER 'Lissilv' - wyrazista odmiana wyhodowana przez brytyjskiego hodowcę Petera Catta w szkółce Liss Forest Nurseries. Powstała ze skrzyżowania odmian 'Longwood Blue' i 'Heavenly Blue'. W efekcie otrzymano zwarty krzew o jeszcze intensywniej srebrzystym ulistnieniu i nasyconych, niebieskich kwiatach. Gatunek Caryopteris × clandonensis wywodzi się z krzyżówki gatunków azjatyckich pochodzących z obszarów Chin i Mongolii. Rosną one tam na słonecznych, kamienistych zboczach o dobrze przepuszczalnej glebie. 'Sterling Silver' osiąga 50-60 cm wysokości i 50-60 cm szerokości. Tworzy gęsty, półkulisty krzew o lekko drewniejących, wzniesionych lub lekko łukowato przewieszających się pędach. Liście są stosunkowo szerokie, srebrzystoszarozielone i delikatnie filcowate. Po dotknięciu wydzielają korzenny, a zarazem cytrusowy aromat. Od sierpnia do września na końcach młodych pędów pojawiają się gęste kwiatostany o szerokości około 4-7 cm. Składają się z drobnych, niebieskich kwiatów o wyraźnie wysuniętych pręcikach. Kwiaty obfitują w nektar i przyciągają pszczoły, trzmiele oraz motyle. Dzięki temu krzew jest cenny w nasadzeniach przyjaznych pszczołom i w kompozycjach o naturalistycznym charakterze. Srebrzysta masa liści nadaje rabacie chłodny, spokojny ton. Dobrze kontrastuje on z cieplejszymi barwami rudbekii, rozchodników, nachyłków i traw ozdobnych. W mniejszych ogrodach i na miejskich podwórkach sprawdza się także w pojemnikach. Stanowi tam niewymagający, stabilny akcent końca lata.

Uprawa: Dla dobrego wzrostu w naszych warunkach klimatycznych zaleca się pełne słońce oraz ciepłe, osłonięte stanowisko, na którym pędy dobrze drewnieją. Gleba powinna być lekka, dobrze zdrenowana, najlepiej piaszczysto-gliniasta, o pH około 6-7,5. W glebie ciężkiej drenaż poprawia się dodatkiem piasku lub żwiru. Rośliny sadzi się od marca do października, w chłodniejszych rejonach najlepiej wiosną. Podlewanie powinno być umiarkowane. Po ukorzenieniu krzew dobrze znosi nawet dłuższe okresy suszy. Wskazane jest ściółkowanie materiałem mineralnym. Naśladuje ono naturalne stanowisko rośliny i ogranicza nadmierną wilgoć wokół szyjki korzeniowej. Roślina kwitnie wyłącznie na młodych pędach. Dlatego wczesną wiosną wykonuje się silniejsze cięcie, skracając pędy o 1/3 do 1/2 ich długości. Zabieg ten zagęszcza krzew i poprawia barwę kwiatów. Młode rośliny wymagają lekkiego zimowego okrycia strefy korzeniowej. Dojrzałe krzewy znoszą mrozy do około -20 °C. W wyjątkowo wilgotne zimy pędy mogą przemarzać, jednak roślina dobrze odrasta od podstawy. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce, których występowanie ogranicza przewiewne stanowisko. Na niskie obwódki rośliny sadzi się w odstępach około 0,5-0,7 m. W mniejszych ogrodach barbulę często wykorzystuje się jako soliter lub element kontrastujący z bylinami sucholubnymi.

Autor: Jana | Rewizja: 1.12.2025