Bergenia sercolistna 'Bressingham White' Bergenia cordifolia 'Bressingham White'

Opis szczegółowy produktu

Bergenia sercolistna 'Bressingham White' - kolejna z pięknych odmian tej serii. Bylina z rodziny skalnicowatych, pochodząca z chłodniejszych rejonów Syberii i przyległej części Azji Środkowej. W naturze rośnie na skrajach lasów, w rzadkich zaroślach i na kamienistych zboczach, gdzie gleba po deszczu jest wilgotna, ale szybko obsycha. Odmianę 'Bressingham White' wprowadziła szkółka Bressingham Nurseries w Norfolku i bywa ona łączona z pracą hodowlaną Adriana Blooma. Tworzy długowieczną, niską kępę o błyszczących, skórzastych liściach długości 15–20 cm, okrągławych do sercowatych. Ulistnienie utrzymuje się przez zimę, a w chłodzie często przebarwia się na odcienie brązowe do winnoczerwonych. Dorosła roślina osiąga w czasie kwitnienia około 30–40 cm wysokości i 45–60 cm szerokości. Od końca marca, częściej w kwietniu i maju, wydaje na sztywnych głąbikach wiechy dzwonkowatych kwiatów o średnicy 1,5–2,5 cm, które rozwijają się delikatnie zaróżowione i przechodzą w biel. Kwiaty są wczesnym źródłem nektaru i pyłku dla pszczół i trzmieli, a głąbiki sprawdzają się także na kwiat cięty. W kompozycjach nadaje się na obwódki ścieżek, do wypełnienia przestrzeni pod rzadkimi drzewami i krzewami oraz na rabaty z funkiami, paprociami i żurawkami, gdzie zapewnia spokojną, całoroczną strukturę. Po kwitnieniu tworzą się torebki z nasionami, jednak efekt dekoracyjny zapewnia przede wszystkim rozeta liści, która okrywa glebę i ogranicza zachwaszczenie. Odmiana jest wymieniana wśród laureatów wyróżnienia RHS Award of Garden Merit.

Uprawa: Preferuje półcień do cienia pod rzadkimi koronami drzew, w chłodniejszych rejonach Polski dobrze rośnie także w słońcu, o ile gleba nie przesycha na pył. Najlepiej odpowiada jej gleba próchniczna, umiarkowanie wilgotna i dobrze przepuszczalna, długotrwałe zalewanie może prowadzić do gnicia kłączy. Zalecane pH wynosi około 6,0–7,5, roślina znosi jednak szerszy zakres, jeśli gleba ma dobrą strukturę. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, najlepiej wiosną lub na początku jesieni. Po posadzeniu ważne jest regularne podlewanie, po ukorzenieniu roślina znosi także krótsze okresy suszy, zwłaszcza w półcieniu. Nawożenie powinno być umiarkowane, zwykle wystarcza wiosenna warstwa kompostu i lekka ściółka, która utrzymuje równomierną wilgotność. Cięcie ogranicza się do usunięcia uszkodzonych liści pod koniec zimy i wycięcia przekwitłych głąbików. Mrozoodporność dojrzałych kęp w naszych warunkach klimatycznych sięga około -30 °C, wcześnie wyrastające pędy kwiatowe mogą jednak uszkodzić późne przymrozki. Rośliny sadzi się w rozstawie 35–40 cm, przy nasadzeniach okrywowych przyjmuje się około 7 roślin na m². Spośród szkodników czasem pojawiają się ślimaki nagie i pomrowy, na ciężkich i podmokłych glebach zgnilizny grzybowe. W uprawie pojemnikowej sprawdza się w szerszej donicy z warstwą drenażową, gdzie zachowuje pokrój nawet bez częstego przesadzania, a dobrze wygląda także przy kamieniach i na skrajach ścieżek.

Autor: Nikol | Rewizja: 19.1. 2026