Bluszcz algierski 'Gloire de Marengo' Hedera algeriensis 'Gloire de Marengo'

Bluszcz algierski 'Gloire de Marengo' - odmiana 'Gloire de Marengo' to wielkolistna, cętkowana odmiana, która wyróżnia się skórzastymi, wyraźnie błyszczącymi liśćmi o długości 8–15 cm, z szarozielonymi do srebrzystych marmurkowymi wzorami i nieregularnym kremowo-białym obrzeżem. Na podporze przyczepia się korzeniami czepnymi i stopniowo tworzy jednolite zazielenienie ścian, płotów i pergoli, zazwyczaj 5–10 m. Bez podpory zachowuje się jak roślina okrywowa i tworzy ok. 30–50 cm wysokości, nadaje się pod drzewa i do zacienionych zakątków. Na dojrzałych pędach we wrześniu do października pojawiają się niepozorne zielonkawe baldachy bogate w nektar, a następnie czarne jagody dojrzewające wiosną. Owoce są niejadalne dla człowieka i mogą być szkodliwe po spożyciu, sok może podrażniać wrażliwą skórę, dlatego podczas cięcia zaleca się stosowanie rękawic. W kompozycji działa jako całoroczna zielona sceneria dla funkii, paproci, tiarell i traw cieniolubnych, gdzie duże liście podkreślają strukturę nasadzeń. Młode, sterylne pędy mają zazwyczaj liście o płytszych klapach, na pędach kwitnących pojawiają się liście o pełniejszych brzegach. Zimą ulistnienie jest w większości zachowane, podczas mrozów bezśnieżnych część liści może zbrązowieć i na wiosnę szybko odnawia się przez nowe przyrosty.

Uprawa: Najlepiej rośnie w półcieniu do cienia, na pełnym słońcu wymaga równomiernie wilgotnej gleby i osłony przed wiatrem. Odpowiednia jest gleba próchnicza, żyzna i przepuszczalna, pH około 6–7,5, z mulczem zapewniającym stabilną wilgotność. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października, przy świeżych nasadzeniach ważna jest regularna pielęgnacja, po ukorzenieniu się znoszą nawet krótkie okresy suszy. Nawożenie wiosną kompostem lub nawozem dla krzewów ozdobnych wspomoże wzrost masy liściowej. Cięcie wykonuje się w miarę potrzeb od wiosny do lata, aby utrzymać kształt i gęstość, przy pędach owocujących część pozostawia się dla jesiennych kwiatów. W tych warunkach odporność jest najlepsza w cieplejszych rejonach i w chronionym mikroklimacie, przybliżona mrozoodporność wynosi około -15 °C, podczas mrozów bezśnieżnych korzystne jest zimowe okrycie korzeni i osłona przed wiatrem. Jako roślina okrywowa sadzi się ją w odstępach około 35–40 cm, czyli około 6–9 roślin na m², przy pnączach na płocie lub ścianie zazwyczaj zakłada się rozstawę 60–100 cm. Z problemów mogą pojawić się mszyce, tarczniki i przędziorki przy suchym powietrzu, w wilgoci zaś plamistość liści, dlatego pomocne jest przewiewne stanowisko bez długotrwałego zamoknienia. Uprawa w pojemniku jest możliwa, wymaga jednak większej objętości podłoża, warstwy drenażowej i ochrony pojemnika przed przemarznięciem, zimą szczególnie wrażliwy jest korzeń. W przesuszonych wnętrzach może pojawić się przędziorek, dlatego preferowane jest raczej chronione zewnętrzne zimowanie.

Autor: Nikol | Aktualizacja: 22.2. 2026