Bożykwiat Meada 'Queen Victoria' Dodecatheon meadia 'Queen Victoria'

Opis szczegółowy produktu

Bożykwiat Meada 'Queen Victoria' - obecnie często podawany także jako Primula meadia, pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie w widnych lasach, na skrajach prerii i na wilgotniejszych, kamienistych zboczach. Odmiana 'Queen Victoria' tworzy zwartą kępę z krótkim, pionowym kłączem i przyziemną rozetą błyszczących, zielonych liści. Na przełomie wiosny i lata wyrastają cienkie głąbiki o wysokości około 30–40 cm, zwykle z 5–10 kwiatami. Ich płatki korony są wyraźnie odgięte ku górze, a ciemniejsze pylniki skierowane w dół. Kwiaty mają różowofioletową barwę, a u nasady biały lub żółtawy pierścień, który podkreśla ich „gwiaździsty” kształt. Po przekwitnieniu roślina szybko zasycha i przechodzi w letni spoczynek, po którym na rabacie zostaje jedynie delikatny ślad po głąbikach. W kompozycjach najlepiej prezentuje się w podszycie drzew liściastych, przy elementach wodnych oraz w żwirowych lub leśnych partiach bylinowych. Wiosenny efekt uzupełnią tam kokorycze, zawilce, wiosenne paprocie lub drobne turzyce. Kwiaty dostarczają wiosną nektaru i pyłku, dlatego chętnie odwiedzają je owady zapylające. W mieszankach bylinowych należy uwzględnić, że po zaschnięciu roślin miejsce stanie się luźniejsze. Dlatego bożykwiat sadzi się często obok roślin, które rozwijają się później, na przykład funkii, darmer lub paproci.

Uprawa: Do uprawy bożykwiatu zaleca się osłonięte stanowisko, słoneczne lub w półcieniu. W cieplejszych rejonach pewniejszy jest półcień z równomierną wilgotnością. Gleba powinna być próchniczna, dobrze przepuszczalna, a zarazem stale lekko wilgotna. Zimowe zalewanie zwiększa ryzyko gnicia kłącza. Odpowiednie pH wynosi około 5,5–7,0. Rośliny sadzi się od marca do maja albo we wrześniu i październiku, a kwitnienie przypada na maj i czerwiec. Po przekwitnieniu podlewanie stopniowo się ogranicza, ponieważ w czasie letniego spoczynku roślina potrzebuje raczej suchszych warunków niż stałego nadmiaru wody. Mrozoodporność podaje się na około -23 °C, a przy dobrym drenażu roślina znosi zwykle także niższe temperatury, około -25 °C. Rozstaw 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². W uprawie pojemnikowej ważna jest głębsza doniczka i warstwa drenażowa. Spośród chorób pojawiają się głównie zgnilizny w przemoczonej glebie. Ze szkodników młode liście mogą uszkadzać ślimaki, a korzenie larwy opuchlaków. Nawożenie nie musi być intensywne, w praktyce wystarczy wiosną cienka warstwa ziemi liściowej lub kompostu, aby gleba zachowała próchnicę i wilgoć. Ściółka z drobnej kory lub liści chroni wiosną przed przesychaniem, latem jednak podłoże powinno lekko przeschnąć między podlewaniami. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 20.01. 2026