Brzoza brodawkowata 'Fastigiata Joes/Jolep 1' Betula pendula 'Fastigiata Joes/Jolep 1'

Opis szczegółowy produktu

Brzoza brodawkowata 'Fastigiata Joes/Jolep 1' - odmianę odnalazł John de Lepper w holenderskim Hulsel, a na rynek wprowadzono ją w 2014 roku, jej rozmnażanie jest chronione prawem hodowcy. Tworzy bardzo wąską, gęstą, kolumnową do wąsko piramidalnej koronę o mocnych, wzniesionych gałęziach, których końce zwisają mniej niż u typowej brzozy 'Fastigiata', dzięki czemu sylwetka wygląda schludnie nawet bez regularnego formowania. Pień wcześnie przebarwia się na szarobiało do biało i łuszczy się cienkimi płatami, a w wilgotnym zimowym świetle wyróżnia się jako jasny akcent przy domu i na końcu alei. Liście są mniejsze, jasno- do ciemnozielonych, jesienią przebarwiają się na żółto do pomarańczowo. W kwietniu pojawiają się żółtozielone kotki, a po nich drobne orzeszki w zwisających owocostanach, roślina nie jest uprawiana w celach jadalnych. Wzrost jest szybki, w młodości w ciągu pięciu lat może wytworzyć drzewo o wysokości około 4–5 m, docelowo osiąga zwykle 4–8 m wysokości przy szerokości 1,5–2,5 m. W ogrodzie sprawdzi się jako smukły soliter do wąskich miejsc, przy podjazdach i tarasach oraz w nasadzeniach wzdłuż ścieżek, gdzie zapewni cień, a jednocześnie pozostawi przestrzeń pod koroną dla traw ozdobnych, wrzosów lub wiosennych roślin cebulowych.

Brzoza brodawkowata - w Polsce bardzo rozpowszechnione drzewo. Niewymagające, szybko rosnące drzewo, osiągające do 25 m wysokości. Korona jest najczęściej owalna, ze zwisającymi gałęziami. Pień ma typowo czarno-białą barwę, z cienkimi, łuszczącymi się warstwami. Właśnie dzięki bardzo interesującej korze jest to najczęściej sadzone drzewo liściaste. Liście są zielone, jesienią przebarwiają się na żółto, ich brzegi są piłkowane. Kotki są zwisające, długości 4–7 cm i pojawiają się od kwietnia do czerwca. Owocem są drobne orzeszki o długości zaledwie 2 mm. Owocuje w wieku 10–15 lat. Drzewo to jest odporne na niesprzyjające warunki klimatyczne. 

Uprawa: Preferuje pełne słońce do lekkiego półcienia oraz przepuszczalną, umiarkowanie wilgotną glebę ogrodową. Najlepiej rośnie w glebie lekko kwaśnej do obojętnej o pH około 5–7, toleruje jednak także lżejsze gleby piaszczyste lub cięższe gliniaste, o ile nie są długotrwale podmokłe i silnie zagęszczone. Drzewa sadzi się w okresie spoczynku wegetacyjnego, najczęściej od marca do kwietnia lub od września do listopada, do dobrze spulchnionych dołów z dodatkiem dojrzałego kompostu. W pierwszych latach po posadzeniu wskazane jest regularne podlewanie, ponieważ płytki system korzeniowy brzóz gorzej znosi dłuższą suszę. Ściółka z kory lub zrębków pomaga utrzymać wilgotność gleby i chroni korzenie przed przegrzaniem. Koronę formuje się jedynie umiarkowanie, najczęściej usuwając uszkodzone, krzyżujące się lub zbyt nisko opadające gałęzie w okresie spoczynku wegetacyjnego. Sadzenie planuje się w odstępie około 3–4 m od innych drzew i budynków, aby korona miała wystarczająco dużo miejsca. Brzoza jest w pełni mrozoodporna, długotrwale znosi spadki temperatury poniżej −30 °C, a na odpowiednim stanowisku jest zazwyczaj odporna na choroby i szkodniki. Wrażliwie reaguje przede wszystkim na długotrwałą suszę, skrajnie zagęszczoną glebę i zasolenie, dlatego najlepiej sprawdza się w ogrodach o bardziej naturalnych warunkach i przy regularnej pielęgnacji.

Autor: Nikol | Rewizja: 22.2. 2026