Brzoza brodawkowata 'Purpurea' Betula pendula 'Purpurea'

Opis szczegółowy produktu

Brzoza brodawkowata 'Purpurea' - odmiana 'Purpurea' dodaje do typowo białej, miejscami łuszczącej się w płatach kory, również kolor liści. Kora u młodych pni jest białawą z ciemniejszymi poziomymi przetchlinkami, w starszym wieku u nasady pnia może ciemnieć i grubieć. Liście są opadające, romboidalne do trójkątnych, długości 4–7 cm, o ząbkowanym brzegu i błyszczącym licu. Na wiosnę rozwijają się w kolorze ciemnopurpurowym do czerwono-fioletowego, latem przechodzą w zielono-fioletowe tony, a jesienią przebarwiają się na brązowo-fioletowo, po deszczu liść sprawia wrażenie lekko metalicznego. W marcu do kwietnia pojawiają się kotki, męskie zwisające 3–6 cm, żeńskie krótsze i wzniesione, po zapyleniu dojrzewają drobne oskrzydlone orzeszki w smukłych szyszkach. W dojrzałości tworzy wzniesione do stożkowatego drzewo, w ogrodach zazwyczaj 5–10 m wysokości i 3–5 m szerokości, na otwartej przestrzeni może być wyższe. Do kompozycji pasuje do traw, krzewów wrzosowatych i bylin o srebrzystych liściach, na przykład do lawendy lub bylicy piołun, przy zbiorniku wodnym wyróżnia się odbicie jasnej kory. Pyłek brzozy bywa silnie alergizujący, co należy uwzględnić przy umieszczaniu drzewa w pobliżu okien i tarasów.

Brzoza biała - bardzo rozpowszechnione u nas drzewo. Niewymagające, szybko rosnące drzewo, osiągające wysokość 25 m. Korona jest zazwyczaj owalna z przewieszającymi się gałęziami. Kora ma zazwyczaj czarno-biały kolor, z cienkimi, łuszczącymi się warstwami. Właśnie dzięki korze, która jest bardzo interesująca, jest to najczęściej sadzone drzewo liściaste. Liście ma zielone, jesienią przebarwiają się na żółto, brzegi są piłkowane. Kwiatostany są zwisające, długości 4–7 cm i pojawiają się od kwietnia do czerwca. Owocem są drobne orzeszki, które mają zaledwie 2 mm. Owocuje w wieku 10 do 15 lat. Drzewo to jest odporne na niekorzystny klimat.

Uprawa: Preferuje pełne słońce do lekkiego półcienia oraz przepuszczalną, umiarkowanie wilgotną glebę ogrodową. Najlepiej rośnie na glebie lekko kwaśnej do obojętnej o pH około 5–7, ale toleruje również lżejsze gleby piaszczyste lub cięższe gliniaste, o ile nie są długotrwale podmokłe i silnie zbite. Drzewa sadzi się w okresie spoczynku wegetacyjnego, najczęściej od marca do kwietnia lub od września do listopada, do dobrze przekopanych dołków z dodatkiem dojrzałego kompostu. W pierwszych latach po posadzeniu zalecane jest regularne podlewanie, ponieważ płytki system korzeniowy brzóz gorzej znosi dłuższe okresy suszy. Ściółka z kory lub zrębków pomaga utrzymać wilgotność gleby i chroni korzenie przed przegrzaniem. Korona jest formowana tylko lekko, najczęściej poprzez usuwanie uszkodzonych, krzyżujących się lub zbyt nisko opadających gałęzi w okresie spoczynku wegetacyjnego. Sadzenie planuje się w odległości około 3–4 m od innych drzew i budynków, aby korona miała wystarczająco dużo miejsca. Brzoza jest w pełni mrozoodporna, długotrwale znosi spadki temperatury poniżej −30 °C, a na odpowiednim stanowisku jest generalnie odporna na choroby i szkodniki. Wrażliwie reaguje zwłaszcza na długotrwałą suszę, skrajnie zbitą glebę i zasolenie, dlatego najlepiej sprawdza się w ogrodach o bardziej naturalnych warunkach i regularnej pielęgnacji.

Autor: Nikol | Rewizja: 19.2.2026