Budleja Dawida 'Adonis Blue' (Adokeep) Buddleja davidii 'Adonis Blue' (Adokeep)

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Adonis Blue' (Adokeep) - pochodzi z angielskiej serii „butterfly”. Jest to krzew liściasty o średnim tempie wzrostu, tworzący gęsto rozgałęziony, łukowato przewieszający się pokrój, zwykle o wysokości i szerokości 1–1,5 m. Liście są naprzeciwległe, lancetowate, z wierzchu średnio- do szarozielonych, od spodu delikatnie filcowate. Od lata do wczesnej jesieni na szczytach tegorocznych pędów pojawiają się walcowate wiechy o długości około 15–30 cm. Kwiaty mają barwę od ciemnoniebieskiej po lawendowoniebieską z ciepłym, pomarańczowym oczkiem, przyjemnie pachną i dostarczają obfitego nektaru motylom, pszczołom i trzmielom. W warunkach Polski kwitnie regularnie od lipca do września, a przy usuwaniu przekwitłych wiech kwitnienie trwa aż do pierwszych chłodnych dni. Dzięki zwartym rozmiarom sprawdza się na pierwszym planie rabat mieszanych, w niskich obwódkach, w ogrodach miejskich, a także w większych pojemnikach. W kompozycjach dobrze łączy się z niższymi trawami ozdobnymi, na przykład z kostrzewami i drobniejszymi śmiałkami, oraz z letnimi bylinami w niebiesko-srebrnej palecie, takimi jak kocimiętki, szałwie, ożanki czy werbena patagońska. Odmiana wytwarza jedynie ograniczoną ilość nasion.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, dorastające do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i wina są pachnące i przyciągają wiele motyli. Właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich nazw zwyczajowych – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i należy do najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a z czasem rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie wrosła w miejscową przyrodę. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, jak na przykład gruzowiska. Nie przeszkadza jej również zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najchętniej uprawianych roślin ogrodowych i jest powszechnie sadzona ze względu na niewielkie wymagania. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o różnym pokroju oraz barwie kwiatów i liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, piaszczysto-gliniastą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, a długotrwałe zalewanie obniża żywotność i zimotrwałość. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkadzać rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zazwyczaj dobrze odbija. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i tworzenie dłuższych wiech w danym sezonie, a latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, a po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga cienka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną nawozem o spowolnionym działaniu dla krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalewana gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Nikol | Rewizja: 14.11.2025