Budleja Dawida 'Berries and Cream' Buddleja davidii 'Berries and Cream'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Berries and Cream' - pochodzi z angielskiej hodowli Petera Moore’a. Gatunek Buddleja davidii wywodzi się z górskich zarośli i żwirowych namulisk środkowych Chin, skąd zawdzięcza odporność na letnie upały i wahania wilgotności. 'Berries and Cream' wyróżnia się dwubarwnymi kwiatostanami. W jednej wiesze pojawiają się drobne, rurkowate kwiaty kremowobiałe i purpurowofioletowe, przy czym część kwiatów jest jednobarwna, a część „nakrapiana”. Wiechy mają długość około 15–20 cm, są lekko zwężone i wyrastają na końcach tegorocznych pędów. Kwitnienie w naszych warunkach trwa niezawodnie od lipca do września, a w ciepłych rejonach i przy regularnym usuwaniu przekwitłych wiech przedłuża się do października. Zapach jest delikatnie słodki, a kwiaty stanowią bogate źródło nektaru dla motyli, pszczół i trzmieli. Pokrój jest wzniesiony do łukowato przewieszonego. Ten liściasty krzew dorasta zwykle do 1,8–2,2 m wysokości i 1–1,5 m szerokości. Liście są naprzeciwległe, lancetowate, z wierzchu średnio zielone do lekko szarozielonych, od spodu delikatnie filcowate, co ogranicza parowanie w upale. W kompozycji ogrodowej 'Berries and Cream' wnosi żywy letni akcent i zmienność odcieni. Dobrze łączy się z trawami ozdobnymi, na przykład z trzęślicą, śmiałkiem czy kostrzewą, oraz z letnimi bylinami w niebiesko-srebrnej lub ciepłej purpurowej palecie, takimi jak kocimiętki, ożanki, szałwie, rudbekie czy werbena patagońska. W pojemnikach sprawdza się tam, gdzie oczekuje się sezonowego koloru i przyciągania zapylaczy bez wymagającej pielęgnacji.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający od 50 do 500 cm wysokości. Jego pędy, dorastające do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i burgunda są wonne i przyciągają ogromną liczbę motyli. Właśnie ta cecha przyniosła mu jedną z ludowych nazw – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych i najpopularniejszych gatunków budlei. Została odkryta około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szerokie spektrum warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki do wzrostu zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, jak na przykład składowiska gruzu budowlanego. Nie przeszkadza jej także zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o różnym kształcie i barwie kwiatów lub liści.

Uprawa:  Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, a długotrwałe zalewanie ogranicza żywotność i zimotrwałość. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest regularne usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z suchszymi okresami - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną nawozem o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalana gleba i regularne cięcie wiosenne.

Autor: Nikol | Rewizja: 14.11.2025