Budleja Dawida 'Berries and Cream' Buddleja davidii 'Berries and Cream'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Berries and Cream' <\/strong>- pochodzi z angielskiej hodowli Petera Moorea. Gatunek Buddleja davidii pochodzi z górskich zarośli i żwirowych łachów środkowych Chin, skąd czerpie odporność na letnie upały i wahania wilgotności. ‘Berries and Cream’ wyróżnia się dwubarwnymi kwiatostanami. W jednej kłosce pojawiają się drobne, rurkowate kwiaty w kolorze kremowo-białym i purpurowo-fioletowym, przy czym część kwiatów jest jednokolorowa, a część „przesiąknięta”. Kłoski mają długość około 15–20 cm, są lekko zwężone i osadzone na końcach tegorocznych pędów. Kwitnienie w naszych warunkach odbywa się niezawodnie od lipca do września, w ciepłych rejonach i przy ciągłym usuwaniu przekwitłych kłosków wydłuża się do października. Zapach jest delikatnie słodki, a kwiaty stanowią bogate źródło nektaru dla motyli, pszczół i trzmieli. Pokrój jest wyprostowany do łukowato sklepionego. Krzew liściasty zazwyczaj osiąga 1,8–2,2 m wysokości i 1–1,5 m szerokości. Liście są naprzeciwległe, lancetowate, od góry średnio zielone do lekko szarozielonych, od spodu delikatnie kutnerowate, co ogranicza parowanie w upale. W kompozycji ogrodowej ‘Berries and Cream’ wnosi żywy letni akcent i zmienność odcieni. Dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, na przykład trzcinnikiem, śmiałkiem czy kostrzewą, oraz z bylinami letnimi w palecie niebiesko-srebrnej lub ciepło-purpurowej, takimi jak kocimiętki, mięty, szałwie, rudbekie czy werbena argentyńska. W donicach sprawdza się tam, gdzie wymagana jest sezonowa barwa i przyciąganie zapylaczy bez uciążliwej pielęgnacji.

Budleja Davida jest smukłym, wznoszącym się krzewem, charakteryzującym się rzadko i nieregularnie rozmieszczonymi gałęziami, osiągającymi wysokość od 50 do 500 cm. Jego młode pędy, o długości do dwóch metrów, są białawo owłosione i mogą być łukowate lub delikatnie kanciaste. Liście są ciemnozielone, o kształcie lancetowatym, z delikatnie szaro owłosionym spodem. Jego kwiatostany tworzą wzniesione i końcowe wiechy, osiągające długość 4-30 cm, a jego kwiaty, w różnych odcieniach różu i bordo, są pachnące i przyciągają dużą liczbę motyli. Ta właśnie cecha przyniosła mu jedną z jego ludowych nazw – krzew motyli. Pochodzi z Chin, Budleja Davida jest jednym z najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Została odkryta około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal po całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię i od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek ten został odnotowany również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal po całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Rośnie prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, integrując się z tamtejszą przyrodą. Roślina ta jest tolerancyjna na szerokie spektrum warunków i prosperuje w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki dla jej wzrostu zapewnia słoneczne i ciepłe stanowisko z wystarczająco wilgotną i przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład składowiska odpadów budowlanych. Ponadto nie przeszkadza jej zanieczyszczone powietrze. Obecnie Budleja Davida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki swojej łatwości w uprawie. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o zróżnicowanych kształtach i kolorach kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5; długotrwałe zamokrzenie ogranicza witalność i odporność na zimę. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młode rośliny w pierwszej zimie korzystają z ściółki wokół szyjki korzeniowej i lekkiego okrycia chroniącego przed przemarznięciem gleby. W warunkach Republiki Czeskiej podaje się mrozoodporność około −20 °C, w odpowiednim mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesne wiosenne przymrozki na pąki mogą spowodować uszkodzenia, które jednak po przycięciu zazwyczaj dobrze odrastają. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na 20–40 cm, co sprzyja silnemu wzrostowi i dłuższym kwiatostanom w danym sezonie, latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Podlewanie jest regularne po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z okresami suszy - w gorące lata pomaga lekki mineralny mulcz. Nawożenie jest umiarkowane, raz na wiosnę stosuje się wolno rozpuszczalny nawóz do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się w objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce i przędziorki w suchych warunkach, spośród chorób grzybowych plamistość i zamieranie gałązek - prewencją jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Nikol | Rewizja: 14.11.2025