Budleja Dawida 'Blue Chip' Buddleja davidii 'Blue Chip'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Davida 'Blue Chip' <\/strong>- <\/strong>bardzo popularna odmiana, która jest częścią serii Lo & Behold, stworzonej przez celową hodowlę niskich, kompaktowych krzewów motylich z ograniczonym tworzeniem nasion. W rozwój zaangażowany był zespół North Carolina State University pod kierownictwem Dennisa Wernera, następnie odmiana została wprowadzona na rynek w USA i Europie oraz uzyskała ochronę patentową. ‘Blue Chip’ tworzy niski, gęsto rozgałęziony, liściasty krzew z łukowato wygiętymi pędami. Liście są naprzeciwległe, lancetowate, od góry średnio do szarozielonych, od spodu delikatnie kutnerowate. W naszych warunkach zazwyczaj dorasta do wysokości i szerokości 0,6–0,9 m, w cieplejszych rejonach i przy dobrej pielęgnacji nieco więcej. Kwitnie niezawodnie od lipca do października, na szczytach tegorocznych pędów niesie krótsze wiechy o długości około 10–20 cm. Kwiat ma odcień lawendowo-niebieski do niebiesko-fioletowego z ciepłym pomarańczowym środkiem, przyjemnie pachnie i dostarcza wystarczającej ilości nektaru dla motyli, pszczół i trzmieli. Nasiona tworzy mało, dlatego w ogrodzie zazwyczaj nie rozprzestrzenia się przez samosiew. Sprawdzi się na froncie rabat mieszanych, na niskie obwódki, w większych pojemnikach, a także w małych miejskich ogrodach, gdzie wprowadza letni kolor i ruch zapylaczy bez ryzyka przerastania. W kompozycjach dobrze komponuje się z niższymi trawami ozdobnymi, na przykład z kostrzewą lub mniejszą śmiałkiem, oraz z letnimi bylinami w chłodniejszej niebiesko-srebrnej tonacji, takimi jak np. kocimiętka, szałwia, dąbrówka, tawułka groniasta lub werbena argentyńska.

Budleja Davida jest smukłym, wznoszącym się krzewem, charakteryzującym się rzadko i nieregularnie rozmieszczonymi gałęziami, osiągającymi wysokość od 50 do 500 cm. Jego młode pędy, o długości do dwóch metrów, są białawo owłosione i mogą być łukowate lub delikatnie kanciaste. Liście są ciemnozielone, o kształcie lancetowatym, z delikatnie szaro owłosionym spodem. Jego kwiatostany tworzą wzniesione i końcowe wiechy, osiągające długość 4-30 cm, a jego kwiaty, w różnych odcieniach różu i bordo, są pachnące i przyciągają dużą liczbę motyli. Ta właśnie cecha przyniosła mu jedną z jego ludowych nazw – krzew motyli. Pochodzi z Chin, Budleja Davida jest jednym z najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Została odkryta około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal po całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię i od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek ten został odnotowany również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal po całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Rośnie prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, integrując się z tamtejszą przyrodą. Roślina ta jest tolerancyjna na szerokie spektrum warunków i prosperuje w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki dla jej wzrostu zapewnia słoneczne i ciepłe stanowisko z wystarczająco wilgotną i przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład składowiska odpadów budowlanych. Ponadto nie przeszkadza jej zanieczyszczone powietrze. Obecnie Budleja Davida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki swojej łatwości w uprawie. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o zróżnicowanych kształtach i kolorach kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5; długotrwałe zamokrzenie ogranicza witalność i odporność na zimę. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młode rośliny w pierwszej zimie korzystają z ściółki wokół szyjki korzeniowej i lekkiego okrycia chroniącego przed przemarznięciem gleby. W warunkach Republiki Czeskiej podaje się mrozoodporność około −20 °C, w odpowiednim mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesne wiosenne przymrozki na pąki mogą spowodować uszkodzenia, które jednak po przycięciu zazwyczaj dobrze odrastają. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na 20–40 cm, co sprzyja silnemu wzrostowi i dłuższym kwiatostanom w danym sezonie, latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Podlewanie jest regularne po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z okresami suszy - w gorące lata pomaga lekki mineralny mulcz. Nawożenie jest umiarkowane, raz na wiosnę stosuje się wolno rozpuszczalny nawóz do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się w objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce i przędziorki w suchych warunkach, spośród chorób grzybowych plamistość i zamieranie gałązek - prewencją jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Nikol | Rewizja: 14.11.2025