Budleja Dawida 'Border Beauty' Buddleja davidii 'Border Beauty'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Border Beauty'  - odmiana powstała w Holandii, gdzie w 1962 roku wyhodował ją Henry (H.) Schiphorst. 'Border Beauty' tworzy zrzucający liście, średnio szybko rosnący krzew o elastycznych, łukowato przewieszających się pędach i gęstym rozgałęzieniu. W wieku dojrzałym osiąga 1,6–2,2 m wysokości i 1,2–1,8 m szerokości, w ciepłych i osłoniętych miejscach nieco więcej. Liście są naprzeciwległe, lancetowate, z wierzchu średnio zielone do szarozielonych, od spodu delikatnie filcowate, co ogranicza parowanie w letnim upale. Kwiatostany tworzą zwężone, walcowate wiechy, zwykle o długości 15–25 cm, wyrastające na końcach tegorocznych pędów. Pojedyncze rurkowate kwiaty mają purpurowo-różowe do fioletowo-purpurowych odcieni z ciepłym, pomarańczowym oczkiem w gardzieli. Słodki zapach niezawodnie przyciąga motyle, pszczoły i trzmiele. W naszych warunkach klimatycznych kwitnie niezawodnie od lipca do września, a regularne usuwanie przekwitłych wiech pobudza powtórne zawiązywanie pąków i przedłuża efekt aż do pierwszych chłodnych dni. Odmianę wykorzystuje się jako soliter na pierwszym planie tylnych pięter rabat mieszanych, w mniejszych ogrodach miejskich, a także jako akcent przy tarasach. W kompozycjach dobrze łączy się z trawami ozdobnymi, takimi jak kostrzewy czy śmiałki, oraz z letnimi bylinami w niebiesko-srebrnej lub purpurowej palecie, na przykład z kocimiętkami, szałwiami, ożankami, jeżówkami czy werbeną patagońską. Cięte wiechy służą raczej do efektu w ogrodzie, w wazonie utrzymują się krócej.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, dorastające nawet do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i bordo są pachnące i przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie ta cecha przyniosła mu jedną z ludowych nazw – krzew motyli. Pochodzi z Chin, a budleja Dawida jest jednym z najodporniejszych i najpopularniejszych gatunków budlei. Została odkryta około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szerokie spektrum warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki do wzrostu zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, jak na przykład hałdy gruzu budowlanego. Nie przeszkadza jej również zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona ze względu na niewielkie wymagania uprawowe. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o różnym pokroju oraz barwie kwiatów i liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH ok. 6,0–7,5, ponieważ długotrwałe zalewanie osłabia żywotność i odporność na zimę. Sadzenie przeprowadza się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarznięciem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność ok. −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu krzew zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest regularne usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną nawozem o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce, a w czasie suszy przędziorki, z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niepodmokła gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Nikol | Rewizja: 17.11.2025