Budleja Dawida 'Butterfly Red' Buddleja davidii 'Butterfly Red'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Butterfly Red' - kwitnący latem krzew o dużej obfitości nektaru. Gatunek pochodzi z górskich zboczy Chin, gdzie rośnie na suchych, żwirowych glebach z dobrym drenażem. Z tego wynikają również jego wymagania ogrodowe – słońce i przepuszczalne podłoże. Pokrój jest średnio silny, około 1,5–2 m wysokości i szerokości, z łukowato rozłożonymi pędami. Liście są lancetowate, z wierzchu średnio zielone, od spodu delikatnie filcowate, co ogranicza parowanie i chroni przed oparzeniem słonecznym. Kwiatostany zawiązują się na pędach tegorocznych. Od lipca do września roślina wydaje kłosy o długości około 15–25 cm, złożone z rurkowatych kwiatów z pomarańczowym oczkiem. Barwa kwiatów jest ciepło czerwonoróżowa, a towarzyszy jej miodowy zapach. Nektar stanowi pożywienie dla motyli, trzmieli i pszczół właśnie w okresie letniego niedoboru pożytku, dlatego 'Butterfly Red' dobrze sprawdza się w nasadzeniach naturalistycznych. W kompozycji ogrodowej znajduje zastosowanie jako swobodnie rosnący soliter przy miejscu wypoczynku, na rabacie żwirowej oraz w tylnej części mieszanych rabat bylinowych. Odpowiednimi partnerami są lawendy, kocimiętki, rudbekie i średnio wysokie trawy ozdobne, które mają podobne wymagania co do słońca oraz suchszej, przepuszczalnej gleby.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych pędach, osiągający od 50 do 500 cm wysokości. Jej przyrosty, długie nawet do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub delikatnie kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i wina są pachnące i przyciągają ogromną liczbę motyli. Właśnie tej cesze roślina zawdzięcza jedną ze swoich nazw zwyczajowych – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i należy do najodporniejszych oraz najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, po czym stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie wrosła w miejscową przyrodę. Roślina toleruje szerokie spektrum warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, jaką są na przykład składowiska gruzu budowlanego. Nie przeszkadza jej także zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najbardziej lubianych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki łatwej uprawie. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się pokrojem oraz barwą kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, ponieważ długotrwałe zalewanie osłabia wigor i zimotrwałość. Sadzenie przeprowadza się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić wybijające pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a w ciągu lata korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi suchsze okresy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną nawozem o spowolnionym działaniu dla krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalewana gleba i regularne cięcie wiosenne.

 Autor: Nikol | Rewizja: 20.11.2025