Budleja Dawida 'Butterfly Tower White' Buddleja davidii 'Butterfly Tower White'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Butterfly Tower White' - piękny, zwarty krzew o kolumnowym pokroju, wyhodowany z myślą o wąskich przestrzeniach i długim letnim kwitnieniu. Krzew jest średniej wielkości, ma wyraźnie pionową sylwetkę i sztywniejsze, tylko lekko łukowato wygięte pędy. Liście są lancetowate, z wierzchu szarozielone, od spodu delikatnie filcowate, co ogranicza parowanie i zwiększa tolerancję na silne nasłonecznienie. W naszych warunkach klimatycznych dorasta do około 1,5–2,5 m wysokości i 0,8–1,2 m szerokości. Kwiatostany powstają na końcach tegorocznych pędów. Od lipca do września pojawiają się smukłe kwiatostany o długości 15–25 cm, złożone z drobnych, rurkowatych kwiatów z pomarańczowym oczkiem. Kwiaty są czysto białe, o delikatnie miodowym zapachu. Łatwo dostępny nektar dla motyli, trzmieli i pszczół czyni z krzewu niezawodne źródło pożytku w pełni lata. W kompozycjach sprawdza się jako smukły soliter na osiach widokowych, na mieszanych rabatach bylinowych i w nasadzeniach żwirowych. Estetycznie komponuje się z lawendą, kocimiętką, jeżówkami i lekkimi trawami ozdobnymi, które mają podobne wymagania co do pełnego słońca oraz suchszej, przepuszczalnej gleby. Dzięki wąskiemu pokrojowi nadaje się także do dużych pojemników, w których tworzy pionowy akcent bez potrzeby częstego podwiązywania.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, dorastające do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i purpury są wonne i przyciągają ogromne ilości motyli. Właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich nazw zwyczajowych – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, po czym stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od wybrzeży Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szerokie spektrum warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, jak na przykład rumowiska gruzu budowlanego. Nie przeszkadza jej również zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najchętniej uprawianych roślin ogrodowych i jest powszechnie sadzona ze względu na niewielkie wymagania uprawowe. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o zróżnicowanym pokroju oraz barwie kwiatów i liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, piaszczysto-gliniastą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, gdyż długotrwałe zalewanie osłabia wigor i mrozoodporność. Sadzenie przeprowadza się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę sprzyja ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W Polsce podaje się mrozoodporność około −20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze się regeneruje. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, które pobudza silny przyrost i tworzenie dłuższych wiech w danym sezonie, a latem korzystne jest systematyczne usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości liści i zamieranie pędów - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niepodmokła gleba i regularne wiosenne cięcie.

 Autor: Nikol | Rewizja: 20.11.2025