Budleja Dawida 'Dartmoor' Buddleja davidii 'Dartmoor'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Dartmoor' - ta odmiana wnosi coś zupełnie nietypowego, czyli rozgałęzione kwiatostany. Tworzy złożone wiechy z kilku mniejszych części, co daje bogatszy i bardziej efektowny wygląd. Jej drobne, rurkowate kwiaty w kolorze lilioworóżowym z lawendowymi tonami i delikatnie pomarańczowym gardłem wyglądają egzotycznie i oryginalnie. Krzew kwitnie od końca czerwca aż do września, wypełniając ogród intensywnym zapachem. Liście są sezonowe, naprzeciwległe, lancetowate i delikatnie owłosione. Górna strona jest intensywnie zielona, a spodnia ma srebrzysty nalot. Krzew początkowo rośnie prosto, lecz pod ciężarem obfitych kwiatostanów pędy zaczynają się elegancko przewieszać, tworząc niemal zwisający pokrój. Dla utrzymania obfitego kwitnienia i zdrowego wyglądu zaleca się coroczne cięcie odmładzające wiosną. Dzięki takiej pielęgnacji roślina szybko odbija i przez długi czas zachowuje gęsty pokrój oraz dużą liczbę kwiatów. Oprócz regularnego cięcia korzystne jest też usuwanie przekwitłych kwiatostanów, co wydłuża okres kwitnienia. Nieprzycinana dorasta do 5 metrów i wyróżnia się imponującymi kwiatostanami o długości 20–30 cm. To od dawna sprawdzona odmiana ogrodowa pochodząca z południowo-zachodniej Anglii, skąd rozpowszechniła się w szkółkach Europy i Ameryki Północnej.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych pędach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jej przyrosty, długie nawet na dwa metry, są białawo kutnerowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro kutnerowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i wina są pachnące i przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie ta cecha przyniosła jej jedną z nazw zwyczajowych – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a z czasem rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Ponadto nie przeszkadza jej zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najulubieńszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o zróżnicowanym kształcie i barwie kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, piaszczysto-gliniastą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, ponieważ długotrwałe zalewanie ogranicza żywotność i zimotrwałość. Sadzenie prowadzi się od marca do października. Młodym roślinom podczas pierwszej zimy służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną nawozem o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce, a podczas suszy przędziorki, z chorób grzybowych plamistości i zamieranie pędów - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalana gleba i regularne cięcie wiosenne.

 Autor: Nikol | Rewizja: 21.11.2025