Budleja Dawida 'Dreaming Purple' Buddleja davidii 'Dreaming Purple'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Dreaming Purple' - karłowa, przewieszająca się odmiana budlei Dawida o zwartym, gęstym pokroju i lekko łukowato wygiętych pędach. Seria Dreaming powstała w programie hodowlanym Petera Podarasa w szkółce Hines Nursery (Kalifornia), a jej celem było uzyskanie niskich, dobrze kwitnących w pojemnikach i słabo owocujących budlei. Liście są lancetowate, z wierzchu zielone do szarozielonych, od spodu delikatnie filcowate. Od czerwca do września, a przy regularnym usuwaniu przekwitłych kwiatostanów nawet do października, wydaje liczne, zwisające kłosy o długości około 15–20 cm, złożone z fioletowych kwiatów z pomarańczowym oczkiem, o słodkim zapachu. W naszych warunkach klimatycznych zwykle osiąga 0,6–1 m wysokości i 0,6–0,9 m szerokości, rośnie w średnim tempie - pełne rozmiary osiąga po 2–3 latach. Doskonale prezentuje się w pojemnikach na słonecznych tarasach i balkonach, na niskich rabatach mieszanych oraz w suchszych nasadzeniach na skarpach. Dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi średniej wysokości, lawendami, perowskiami i zwartymi jeżówkami, które mają podobne wymagania co do światła i suchszej gleby. Pachnące kwiaty są chętnie odwiedzane przez motyle i pszczoły, co zwiększa bioróżnorodność ogrodu. Ponieważ wytwarza mniej nasion, w mniejszym stopniu się wysiewa niż tradycyjne wysokie odmiany, mimo to zaleca się regularne usuwanie przekwitłych kłosów.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, dorastające do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany to wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4-30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i bordo są pachnące i przyciągają mnóstwo motyli. To właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich zwyczajowych nazw – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i należy do najodporniejszych oraz najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a z czasem rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z odpowiednio wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Nie przeszkadza jej także zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona ze względu na niewielkie wymagania uprawowe. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się pokrojem oraz barwą kwiatów i liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, długotrwałe zalewanie osłabia witalność i zimotrwałość. Sadzenie prowadzi się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarznięciem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, latem korzystne jest regularne usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z suchszymi okresami - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie pędów - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalewana gleba i regularne cięcie wiosenne.

 Autor: Nikol | Rewizja: 18.11.2025