Budleja Dawida 'Dreaming White' Buddleja davidii 'Dreaming White'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Dreaming White' - krzew liściasty o zwartym pokroju. Odmiana należy do serii niskich, przewisających budlei wyhodowanych przez Petera Podarasa w Hines Nursery w Kalifornii z myślą o zwartym wzroście, obfitym kwitnieniu w pojemnikach i niskiej płodności. Pokrój jest gęsty, łukowato przewisający, z delikatnie filcowatymi, lancetowatymi liśćmi, od góry zielonymi do szarozielonych. W ciągu lata, zwykle od czerwca do września, na końcach młodych pędów pojawiają się liczne, wąsko walcowate kwiatostany o długości około 12–18 cm, złożone z rurkowatych kwiatów w kolorze czystej bieli z drobnym żółtym oczkiem. Zapach jest słodki, miodowy. W naszych warunkach klimatycznych osiąga zazwyczaj 0,6–1 m wysokości przy podobnej szerokości. Rośnie umiarkowanie szybko, a pełne rozmiary osiąga w 2.–3. roku. Roślina przyciąga motyle i inne zapylacze, wzbogacając różnorodność gatunkową nasadzeń. Sprawdza się w pojemnikach od 10–15 litrów na słonecznych tarasach, na mieszanych niskich rabatach, na skarpach i w ogrodach żwirowych. W kompozycjach dobrze łączy się z lawendami, perowskiami, niższymi rudbekiami i trawami ozdobnymi średniej wielkości, które mają podobne wymagania co do słońca oraz suchszych, przepuszczalnych gleb.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, dochodzące do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany to wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i purpury są pachnące i przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie tej cesze zawdzięcza jedną ze swoich nazw zwyczajowych – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a z czasem rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje w prawie wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szerokie spektrum warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne i ciepłe stanowisko z odpowiednio wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Nie przeszkadza jej również zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona ze względu na niewielkie wymagania uprawowe. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o różnym pokroju oraz barwie kwiatów i liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, długotrwałe zalewanie obniża żywotność i zimotrwałość. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesne wiosenne przymrozki mogą uszkodzić budzące się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z okresami suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawozi się umiarkowanie, raz wiosną nawozem o spowolnionym działaniu dla krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się w objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalewana gleba i regularne wiosenne cięcie.

 Autor: Nikol | Rewizja: 18.11.2025