Budleja Dawida 'Empire Blue' Buddleja davidii 'Empire Blue'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Empire Blue' - średniej wysokości krzew liściasty, wywodzący się z selekcji XX wieku, który z brytyjskich i zachodnioeuropejskich szkółek rozpowszechnił się w całej Europie i Ameryce Północnej. Pokrój jest szeroko sklepiony, z łukowato przewieszającymi się pędami. Liście są lancetowate, z wierzchu średnio zielone, od spodu szarawe dzięki delikatnemu owłosieniu. Od lipca do września na końcach tegorocznych pędów wyrastają długie, dobrze rozgałęzione kwiatostany o długości zwykle 20–30 cm. Pojedyncze rurkowate kwiaty w odcieniach niebieskofioletowych mają wyraźne pomarańczowe gardło i przyjemnie pachną. Kwiaty są obfitym źródłem nektaru dla motyli, trzmieli i pszczół, wzbogacając ofertę pokarmu w okresie letnim. Krzew sprawdza się jako lekki, ruchliwy soliter oraz jako tło dla bylin. Dobrze komponuje się z lawendą, kocimiętką, rudbekiami, rozchodnikami i średnio wysokimi trawami ozdobnymi. W naszych warunkach klimatycznych dorasta zazwyczaj do 2–3 m wysokości i 2–3 m szerokości, zależnie od stanowiska i intensywności cięcia. Gałęzie z wiechami można ścinać do swobodnych letnich bukietów. Nie jest wymagająca w uprawie i wnosi kolor oraz romantyczny charakter do każdego ogrodu. 

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, dorastające nawet do dwóch metrów, są białawo kutnerowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro kutnerowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i burgunda są wonne i przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie tej cesze zawdzięcza jedną ze swoich nazw zwyczajowych – krzew motyli. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a następnie stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szerokie spektrum warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki do wzrostu zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z odpowiednio wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, jak na przykład składowiska gruzu budowlanego. Nie przeszkadza jej również zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najulubieńszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o zróżnicowanym kształcie i barwie kwiatów czy liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, piaszczysto-gliniastą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, gdyż długotrwałe zalewanie ogranicza żywotność i mrozoodporność. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a w ciągu lata korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z suchszymi okresami - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalewana gleba i regularne wiosenne cięcie.

 Autor: Nikol | Rewizja: 21.11.2025