Budleja Dawida 'Flutterby Red' Buddleja davidii 'Flutterby Red'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Flutterby Red' - odmiana z serii Flutterby®, hodowanej z naciskiem na sterylność i ograniczenie samoistnego rozsiewania się. Twórcą serii jest hodowca Peter Podaras z Cornell University w USA, a komercyjnie seria jest oferowana w europejskich katalogach licencyjnych. Odmiana tworzy zwarty, gęstszy krzew o szarozielonych, wąskolancetowatych liściach i łukowato wygiętych pędach kwiatowych. Od czerwca aż do października wydaje walcowate wiechy intensywnie różowych do czerwonych, rurkowatych kwiatów, zwykle ciemniejszych niż u typowych różowych budlei. Kwiaty pachną delikatnie słodko i stanowią długotrwałe źródło nektaru dla motyli, pszczół i innych zapylaczy. W wieku dojrzałym osiąga około 1–1,5 m wysokości i szerokości, dzięki czemu sprawdza się w mniejszych ogrodach, ogródkach przydomowych i większych pojemnikach, gdzie czerwony odcień kwiatów dobrze komponuje się z niebieskimi szałwiami, kocimiętką, trawami ozdobnymi lub białymi bylinami. Wiechy, w zależności od warunków, mają około 15–25 cm długości i pojawiają się wielokrotnie na nowych przyrostach, dlatego roślina pozostaje barwna przez znaczną część lata.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający od 50 do 500 cm wysokości. Jego pędy roczne, długie nawet do dwóch metrów, są białawo filcowato owłosione, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy długości 4-30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i wina są wonne i przyciągają wielkie ilości motyli. Właśnie ta cecha przyniosła mu jedną z nazw zwyczajowych – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek ten odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Nie przeszkadza jej także zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najulubieńszych roślin ogrodowych i jest powszechnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o zróżnicowanym pokroju oraz barwie kwiatów i liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, a długotrwałe zalewanie osłabia wigor i mrozoodporność. Sadzi się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach klimatycznych Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkadzać rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, a po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane: raz wiosną nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezalana gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.02.2026