Budleja Dawida 'High Five Purple' Buddleja davidii 'High Five Purple'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'High Five Purple'  - nowoczesna, kompaktowa odmiana z kręgu hodowli Petera Podarasa. Celem hodowli tej odmiany było połączenie gęstego, niskiego wzrostu z bardzo pełnymi wiechami i obfitym kwitnieniem w pojemnikach. Pokrój jest wzniesiony do lekko łukowatego, z krótkimi międzywęźlami i bogatym rozgałęzieniem, które w naturalny sposób zagęszcza krzew. W wieku dojrzałym osiąga zwykle około 0,5–0,9 m wysokości i około 0,5–1 m szerokości, pełne rozmiary uzyskuje najczęściej po 2–3 latach. Liście są lancetowate, średnio zielone do szarozielonych, od spodu delikatnie filcowate. Na końcach tegorocznych pędów od czerwca do września pojawiają się gęste kwiatostany o długości 12–20 cm, złożone z lawendowofioletowych kwiatów z drobnym pomarańczowym oczkiem. Część kwiatów bywa pełna, co nadaje kwiatostanom bujniejszy wygląd. Kwiaty są pachnące i bogate w nektar, przyciągają motyle, trzmiele i pszczoły. Dzięki zwartemu wzrostowi odmiana sprawdza się w pojemnikach na tarasach i balkonach, w ogródkach przed domem oraz w nasadzeniach żwirowych i bylinowych. Dobrze komponuje się z lawendą, kocimiętką, perowskią i niższymi trawami ozdobnymi o podobnych wymaganiach co do światła i suchszych, przepuszczalnych gleb. Ze względu na niewielką produkcję nasion w porównaniu z klasycznymi, wysokimi odmianami mniej się wysiewa.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, dorastające do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a pachnące kwiaty w różnych odcieniach różu i wina przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie ta cecha przyniosła roślinie jedną z jej zwyczajowych nazw – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i należy do najodporniejszych oraz najpopularniejszych gatunków budlei. Została odkryta około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z odpowiednio wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład na składowiskach gruzu budowlanego. Nie przeszkadza jej również zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najchętniej uprawianych roślin ogrodowych i jest powszechnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się kształtem i barwą kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, długotrwałe zalewanie osłabia wigor i mrozoodporność. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach klimatycznych Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu krzew zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest regularne usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce, a w czasie suszy przędziorki, z chorób grzybowych plamistości liści i zamieranie pędów - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezbyt mokra gleba i regularne wiosenne cięcie.

 Autor: Nikol | Rewizja: 18.11.2025