Budleja Dawida 'Hot Raspberry' Buddleja davidii 'Hot Raspberry'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Hot Raspberry' - atrakcyjna odmiana, która w naszych warunkach klimatycznych osiąga około 1–1,2 m wysokości i około 1–1,2 m szerokości. Ma zwarty, krzaczasty pokrój i krótkie międzywęźla. Liście są lancetowate, z wierzchu zielone do szarozielonych, od spodu delikatnie filcowate. Na szczytach tegorocznych pędów od czerwca do września pojawiają się gęste, walcowate kwiatostany o długości zwykle 15–20 cm. Kwiaty mają pomarańczowe oczko i słodki, miodowy zapach. Chętnie odwiedzają je motyle, trzmiele i pszczoły, dzięki czemu krzew wzbogaca bazę pokarmową zapylaczy przez całe lato. Dzięki niewielkim rozmiarom sprawdza się w pojemnikach na tarasach i balkonach, w przedogródkach oraz na rabatach żwirowych i bylinowych. W kompozycjach dobrze łączy się z lawendami, kocimiętkami, perowskiami i niższymi kostrzewami. Srebrzyste liście i malinowe kłosy tworzą wyrazisty letni akcent. Seria BUZZ powstała jako niska alternatywa dla klasycznych budlei. Odmiany te w mniejszym stopniu się wysiewają i kwitną powtórnie, jeśli przekwitłe wiechy usuwa się na bieżąco. Odmiana należy do kompaktowej serii BUZZ, wyhodowanej w Wielkiej Brytanii (autor Charles Valin dla firmy Thompson & Morgan) i wprowadzanej na licencji pod nazwą odmianową 'Tobud1202'. Celem hodowli było połączenie pełnowartościowych, intensywnie malinowo-różowych kwiatostanów z mniejszym, trwale zwartym pokrojem, odpowiednim do pojemników i małych ogrodów.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający od 50 do 500 cm wysokości. Pędy, długie nawet na dwa metry, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany mają postać wzniesionych, szczytowych wiech o długości 4-30 cm. Kwiaty w różnych odcieniach różu i purpury pachną i przyciągają mnóstwo motyli. To właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich zwyczajowych nazw: motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a z czasem rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, a także niemal w całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Występuje w prawie wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szerokie spektrum warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z odpowiednio wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Nie przeszkadza jej też zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona ze względu na niewielkie wymagania uprawowe. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się pokrojem oraz barwą kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5. Długotrwałe zastoiska wody osłabiają żywotność i mrozoodporność. Sadzenie prowadzi się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółka wokół szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu krzew zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i tworzenie dłuższych wiech w danym sezonie. Latem korzystne jest systematyczne usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, a po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy. W upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane: raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu przeznaczony dla krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród szkodników i chorób miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie pędów. Zapobiega im przewiewne stanowisko, niezalana gleba i regularne cięcie wiosenne.

 Autor: Nikol | Rewizja: 18.11.2025