Budleja Dawida 'Ile de France' Buddleja davidii 'Ile de France'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Ile de France' - należy do historycznie cenionych odmian budlei. Powstała we Francji, gdzie w 1930 roku zaprezentował ją hodowca Auguste Nonin. Nosi cechy ówczesnej hodowli: długie, wyraziste wiechy, intensywny zapach i niezawodny wzrost w ogrodach. Pokrój jest średnio wysoki do wysokiego, szeroko sklepiony, z łukowato przewisającymi pędami. W naszych warunkach klimatycznych dorasta do ok. 2,5–3,5 m wysokości i 2–3 m szerokości. Liście są lancetowate, z wierzchu średniozielone do szarozielonych, od spodu delikatnie filcowate, co zwiększa odporność na słońce. Kwiatostany tworzą się na końcach tegorocznych pędów od lipca do września. Wiechy osiągają zwykle 20–30 cm długości. Drobne, rurkowate kwiaty z pomarańczowym oczkiem tworzą zwarte, purpurowofioletowe kłosy o słodkim, miodowym zapachu. Obfity nektar przyciąga motyle, trzmiele i pszczoły, dzięki czemu krzew wzbogaca bazę pokarmową zapylaczy w środku lata. Ze względu na szerokość i łukowaty kształt sprawdza się jako swobodnie rosnący soliter, delikatne tło rabat bylinowych oraz jako element łączący w nasadzeniach żwirowych. W kompozycjach dobrze łączy się z perowskią, lawendami, kocimiętkami, rudbekiami i średnio wysokimi trawami ozdobnymi, które mają podobne wymagania co do słońca i przepuszczalnej gleby.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający od 50 do 500 cm wysokości. Jego pędy, długie nawet do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4-30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i burgunda są pachnące i przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich zwyczajowych nazw – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i należy do najodporniejszych oraz najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a następnie stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład hałdy gruzu budowlanego. Nie przeszkadza jej także zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o różnym pokroju oraz barwie kwiatów i liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH ok. 6,0–7,5, długotrwałe zalewanie ogranicza żywotność i mrozoodporność. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność ok. −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, które jednak po cięciu zwykle dobrze odrastają. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest systematyczne usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną nawozem o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz w czasie suszy przędziorki, z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - zapobiega im przewiewne stanowisko, niezalewana gleba i regularne wiosenne cięcie.

 Autor: Nikol | Rewizja: 18.11.2025