Budleja Dawida 'Ile de France' Buddleja davidii 'Ile de France'

Opis szczegółowy produktu

Caryopteris x claudonensis 'Ile de France' - należy do historycznie cenionych odmian budlei. Powstała we Francji, gdzie została zaprezentowana w 1930 roku przez hodowcę Auguste Nonina. Zachowuje charakter ówczesnej hodowli: długie, okazałe kwiatostany, wyraźny zapach i niezawodny wzrost w ogrodach. Pokrój jest średnio wysoki do wysokiego, szeroko sklepiony, z łukowato przewisającymi pędami. W naszych warunkach dorasta do około 2,5–3,5 m wysokości i 2–3 m szerokości. Liście są lancetowate, od góry średnio zielone do szarozielonych, od spodu delikatnie omszone, co zwiększa odporność na słońce. Kwiatostany tworzą się na końcach tegorocznych pędów od lipca do września. Zwykła długość kwiatostanów wynosi 20–30 cm. Z drobnych, rurkowatych kwiatów z pomarańczowym środkiem powstają zwarte, purpurowo-fioletowe kłosy o słodko-miodowym zapachu. Bogaty nektar przyciąga motyle, trzmiele i pszczoły, dzięki czemu krzew zwiększa ofertę pokarmową dla zapylaczy w środku lata. Dzięki swojej szerokości i łukowatemu kształtowi sprawdza się jako swobodnie rosnąca soliter, delikatne tło dla rabat bylinowych oraz jako element łączący w nasadzeniach żwirowych. W kompozycji sprawdza się z perovskią, lawendami, kocimiętkami, jeżówkami i średnio wysokimi trawami ozdobnymi, które mają podobne wymagania co do słońca i przepuszczalnych gleb.

Budleja Davida jest smukłym, wznoszącym się krzewem, charakteryzującym się rzadko i nieregularnie rozmieszczonymi gałęziami, osiągającymi wysokość od 50 do 500 cm. Jego młode pędy, o długości do dwóch metrów, są białawo owłosione i mogą być łukowate lub delikatnie kanciaste. Liście są ciemnozielone, o kształcie lancetowatym, z delikatnie szaro owłosionym spodem. Jego kwiatostany tworzą wzniesione i końcowe wiechy, osiągające długość 4-30 cm, a jego kwiaty, w różnych odcieniach różu i bordo, są pachnące i przyciągają dużą liczbę motyli. Ta właśnie cecha przyniosła mu jedną z jego ludowych nazw – krzew motyli. Pochodzi z Chin, Budleja Davida jest jednym z najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Została odkryta około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal po całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię i od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek ten został odnotowany również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal po całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Rośnie prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, integrując się z tamtejszą przyrodą. Roślina ta jest tolerancyjna na szerokie spektrum warunków i prosperuje w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki dla jej wzrostu zapewnia słoneczne i ciepłe stanowisko z wystarczająco wilgotną i przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład składowiska odpadów budowlanych. Ponadto nie przeszkadza jej zanieczyszczone powietrze. Obecnie Budleja Davida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona dzięki swojej łatwości w uprawie. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o zróżnicowanych kształtach i kolorach kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5; długotrwałe zamokrzenie ogranicza witalność i odporność na zimę. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młode rośliny w pierwszej zimie korzystają z ściółki wokół szyjki korzeniowej i lekkiego okrycia chroniącego przed przemarznięciem gleby. W warunkach Republiki Czeskiej podaje się mrozoodporność około −20 °C, w odpowiednim mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesne wiosenne przymrozki na pąki mogą spowodować uszkodzenia, które jednak po przycięciu zazwyczaj dobrze odrastają. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na 20–40 cm, co sprzyja silnemu wzrostowi i dłuższym kwiatostanom w danym sezonie, latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Podlewanie jest regularne po posadzeniu, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z okresami suszy - w gorące lata pomaga lekki mineralny mulcz. Nawożenie jest umiarkowane, raz na wiosnę stosuje się wolno rozpuszczalny nawóz do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się w objętości 40 l i więcej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce i przędziorki w suchych warunkach, spośród chorób grzybowych plamistość i zamieranie gałązek - prewencją jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Nikol | Rewizja: 18.11.2025