Budleja Dawida 'Little Rockstars'® Red Buddleja davidii 'Little Rockstars'® Red

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Little Rockstars'® Red  - piękna odmiana należąca do nowoczesnej, niskiej serii, w której nacisk położono na zwarty wzrost i długie kwitnienie. Powstała w wyniku hodowli europejskiej i ma typowe cechy budlei przeznaczonych do mniejszych przestrzeni - gęste rozgałęzienie, krótkie międzywęźla i obfite zawiązywanie kwiatostanów na końcach młodych pędów. Krzew dorasta zwykle do 0,4–0,6 m wysokości i mniej więcej takiej samej szerokości, pokrój ma poduchowaty, z łukowato rozłożonymi pędami. Liście są lancetowate, z wierzchu średniozielone, od spodu delikatnie filcowate, co ogranicza przegrzewanie i oszczędza wodę. Od lipca do września pojawiają się wyraziste, gęste kwiatostany o długości około 15–25 cm w nasyconym czerwonym odcieniu z jaśniejszym oczkiem, o miękkim, miodowym zapachu. Kwiaty dostarczają obfitego nektaru, dzięki czemu krzew w naturalny sposób wabi motyle, trzmiele i pszczoły oraz wzbogaca letnią bazę pokarmową zapylaczy. Dzięki niskiemu i stabilnemu wzrostowi znajduje zastosowanie w miejskich ogródkach przydomowych, na suchych skarpach, w nasadzeniach żwirowych i preriowych, a także w pojemnikach na słonecznych tarasach. Dobrze komponuje się z lawendami, kocimiętkami, jeżówkami i trawami, takimi jak kostrzewy, trzęślice czy proso, które mają podobne wymagania co do słońca i przepuszczalnej gleby.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, dorastające do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4-30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i purpury są wonne i przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie ta cecha przyniosła roślinie jedną z jej ludowych nazw – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a następnie rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od wybrzeży Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek ten odnotowano również na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina ta toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki do wzrostu zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Ponadto nie przeszkadza jej zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najbardziej lubianych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona ze względu na małe wymagania uprawowe. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się kształtem i barwą kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, długotrwałe zalanie obniża żywotność i mrozoodporność. Sadzi się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkadzać rozwijające się pędy, które jednak po cięciu zwykle dobrze odrastają. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina radzi sobie z okresami suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną nawozem o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i regularne wiosenne cięcie.

 Autor: Nikol | Rewizja: 20.11.2025