Budleja Dawida 'Moonshine Buddma' Buddleja davidii 'Moonshine Buddma'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Moonshine Buddma' - atrakcyjna karłowa odmiana, która dzięki swoim rozmiarom nadaje się również do mniejszych ogrodów i pojemników. Wyróżnia się żółtozielonymi liśćmi, w sezonie ciepło wybarwionymi, które podkreślają barwę kwiatów. Pokrój jest niski, naturalnie gęsty i lekko półkulisty. W naszych warunkach klimatycznych dorasta zwykle do 0,8–1 m wysokości i podobnej szerokości. Liście są podłużnie lancetowate, od spodu delikatnie filcowate, co ogranicza nagrzewanie się blaszki i parowanie w letnie dni. Kwiatostany tworzą się na szczytach tegorocznych przyrostów w postaci gęstych kłosów o długości 15–25 cm. Pojedyncze rurkowate kwiaty z pomarańczowym oczkiem mają odcienie różowofioletowe. Wyraźny zapach jest dobrze „czytelny” dla motyli, trzmieli i pszczół. Kwitnienie w polskim klimacie trwa niezawodnie od lipca do września, w ciepłych miejscach może przeciągnąć się do października. Dzięki kwitnieniu na tegorocznych pędach odmiana chętnie regeneruje się po wiosennym cięciu, a po regularnym usuwaniu przekwitłych kwiatostanów zawiązuje kolejne fale kwiatów. W kompozycjach sprawdza się jako jasny akcent na pierwszym planie rabat bylinowych, w nasadzeniach żwirowych i sucholubnych oraz na tarasach w pojemnikach o pojemności co najmniej 10–15 litrów. Dobrze komponuje się z lawendami, kocimiętkami, rudbekiami, rozchodnikami i niskimi trawami ozdobnymi, które mają podobne wymagania co do pełnego słońca i przepuszczalnej gleby.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, długie nawet do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i bordo są wonne i przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie ta cecha przyniosła mu jedną z jego zwyczajowych nazw – krzew motyli. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a następnie rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie wrosła w miejscową przyrodę. Roślina ta toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne i ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Nie przeszkadza jej także zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest często sadzona dzięki łatwej uprawie. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o różnym pokroju oraz barwie kwiatów i liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, długotrwałe zalewanie ogranicza żywotność i zimotrwałość. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące przed przemarzaniem gleby. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, które jednak po cięciu zwykle dobrze odrastają. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy pojemności 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce, a w suszy przędziorki, z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezbyt mokra gleba i regularne wiosenne cięcie.

 Autor: Nikol | Rewizja: 21.11.2025