Budleja Dawida 'Nanho Blue' Buddleja davidii 'Nanho Blue'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Nanho Blue'  - bardzo lubiana odmiana, należąca do bardziej zwartych odmian, wyhodowana w 2. połowie XX wieku. Wyróżnia się węższym, łukowato wzniesionym pokrojem i elastycznymi pędami, które latem wydają wydłużone, ponad dwudziestocentymetrowe kłosy rurkowatych kwiatów. Ich barwa mieści się w liliowo-niebieskich odcieniach z drobnym pomarańczowym oczkiem w gardzieli. Delikatny, miodowy zapach kwiatów jest dobrze wyczuwalny dla zapylaczy. Liście są podłużnie lancetowate, z wierzchu średniozielone, od spodu delikatnie filcowate ze srebrzystym nalotem, co ogranicza przegrzewanie i parowanie w upale. W naszych warunkach klimatycznych osiąga zwykle 1,5–2 m wysokości i 1–1,5 m szerokości, a kwiaty pojawiają się na pędach jednorocznych. Kwitnienie rozpoczyna się, zależnie od stanowiska, od końca czerwca do lipca i trwa do września - regularne usuwanie przekwitłych kłosów sprzyja kolejnym falom kwitnienia. Dzięki mniejszym rozmiarom i wąskim liściom prezentuje się lekko i naturalnie w nasadzeniach żwirowych i sucholubnych, jako swobodnie rosnący soliter, a także w połączeniu z bylinami w ciepłej palecie barw. W kompozycjach dobrze współgra z lawendą, kocimiętką, jeżówkami, rozchodnikami i średnio wysokimi trawami ozdobnymi, które mają takie same wymagania co do światła i drenażu. W ogrodach dla motyli i pszczół stanowi pewne źródło nektaru w środku lata, gdy oferta w zieleni miejskiej bywa często ograniczona.

Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego nawet dwumetrowe pędy są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4-30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i wina są pachnące i przyciągają mnóstwo motyli. To właśnie ta cecha przyniosła mu jedną z ludowych nazw – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najodporniejszych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, po czym stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej i na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład gruzowiska. Ponadto nie przeszkadza jej zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest powszechnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się kształtem i barwą kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Gleba powinna być przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, długotrwałe zabagnienie osłabia wigor i zimotrwałość. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarznięciem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, które jednak po cięciu zwykle dobrze odrastają. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co sprzyja silnemu przyrostowi i dłuższym wiechom w danym sezonie, a latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną nawozem o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - profilaktyką jest przewiewne stanowisko, niezabagniona gleba i regularne wiosenne cięcie.

 Autor: Nikol | Rewizja: 21.11.2025