Budleja Dawida 'Nanho Purple' Buddleja davidii 'Nanho Purple'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Nanho Purple'  - atrakcyjna budleja, sprawdzona, bardziej zwarta odmiana krzewu motylego o wąskich, podłużnie lancetowatych liściach i lekko łukowatym, wzniesionym pokroju. W Europie Środkowej osiąga około 1,5–2 m wysokości i 1–1,5 m szerokości. Wierzchnia strona liści jest średniozielona, spodnia delikatnie filcowata, o srebrzystym odcieniu, co ogranicza przegrzewanie i parowanie. Latem na końcach tegorocznych pędów pojawiają się wydłużone kłosy długości około 20–30 cm, złożone z drobnych, rurkowatych kwiatów w odcieniach liliowych do fioletoworóżowych z pomarańczowym oczkiem. Zapach jest delikatnie miodowy i łatwo rozpoznawalny dla zapylaczy, dzięki czemu krzew wzbogaca ofertę nektaru w czasie letniej suszy. Dzięki smukłym liściom i umiarkowanym rozmiarom krzew wygląda w kompozycjach ogrodowych lekko i naturalnie. Sprawdza się jako swobodnie rosnący soliter, na pierwszym planie grup krzewów oraz w nasadzeniach żwirowych i sucholubnych. Fakturę i barwy podkreślą połączenia z lawendami, kocimiętkami, jeżówkami, rozchodnikami i średnio wysokimi trawami ozdobnymi o takich samych wymaganiach co do światła i drenażu.

  Budleja Dawida to smukły, wzniesiony krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający od 50 do 500 cm wysokości. Jego pędy, długie nawet na dwa metry, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, z delikatnie szaro filcowatą spodnią stroną. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a pachnące kwiaty w różnych odcieniach różu i burgunda przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich potocznych nazw – krzew motyli. Budleja Dawida pochodzi z Chin i jest jednym z najbardziej odpornych i najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku, a następnie rozprzestrzeniła się niemal po całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje w prawie wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szeroki zakres warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład na gruzowiskach. Nie przeszkadza jej także zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najpopularniejszych roślin ogrodowych i jest chętnie sadzona ze względu na niewielkie wymagania uprawowe. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian o różnych kształtach i barwach kwiatów oraz liści.    

 

Uprawa:  Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, gliniasto-piaszczystą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, długotrwałe zalewanie osłabia witalność i zimotrwałość. Sadzenie odbywa się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zwykle dobrze odrasta. Każdej wiosny zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a latem korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną stosuje się nawóz o spowolnionym działaniu do krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - zapobiega im przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i regularne wiosenne cięcie.

 Autor: Nikol | Rewizja: 21.11.2025