Budleja Dawida 'Peacock Pink' Buddleja davidii 'Peacock Pink'

Opis szczegółowy produktu

Budleja Dawida 'Peacock Pink' - bardzo atrakcyjna odmiana, która przyciąga uwagę od pierwszego spojrzenia. Powstała w wyniku kontrolowanego krzyżowania w 1988 roku, a rośliną ojcowską była odmiana 'Pink Delight'. W wieku dojrzałym tworzy gęsty, wzniesiony do łukowato przewieszającego się krzew o wysokości i szerokości około 1,2–1,5 m. Lancetowate do wąsko eliptycznych liście są średnio zielone, od spodu jaśniejsze i delikatnie filcowate. Od lipca do września, a w ciepłych rejonach niekiedy aż do października, na końcach tegorocznych pędów pojawiają się smukłe wiechy o długości około 20–25 cm. Drobne, rurkowate kwiaty mają barwę od fioletowej po lawendoworóżową, pomarańczowe oczko i delikatny, słodki zapach. Dostarczają nektaru motylom, trzmielom i pszczołom, nie są jednak rośliną żywicielską dla gąsienic. Zwarty pokrój pozwala sadzić ją pojedynczo, w grupach po 1–2 krzewy na m², w tylnej części rabaty bylinowej, a także w większym pojemniku. Dobrze komponuje się z rudbekiami, kocimiętką, perowskią, rozchodnikami, trawami ozdobnymi i szałwiami.

Budleja Dawida to smukły, wznoszący się krzew o rzadko i nieregularnie rozmieszczonych gałęziach, osiągający wysokość od 50 do 500 cm. Jego pędy, dorastające do dwóch metrów, są białawo filcowate, obłe lub lekko kanciaste. Liście są ciemnozielone, lancetowate, od spodu delikatnie szaro filcowate. Kwiatostany tworzą wzniesione, szczytowe wiechy o długości 4–30 cm, a kwiaty w różnych odcieniach różu i barwy winnej są pachnące i przyciągają mnóstwo motyli. Właśnie tej cesze krzew zawdzięcza jedną ze swoich zwyczajowych nazw – motyli krzew. Budleja Dawida pochodzi z Chin i należy do najodporniejszych oraz najpopularniejszych gatunków budlei. Odkryto ją około 1887 roku i stopniowo rozprzestrzeniła się niemal w całej Europie. Rośnie od Morza Śródziemnego na południu po północną Norwegię oraz od zachodniej Hiszpanii po Bułgarię na wschodzie. Gatunek odnotowano także na południu Afryki, w Zambii, Zimbabwe i Republice Południowej Afryki. W Ameryce Północnej rośnie na wschodnim i zachodnim wybrzeżu Kanady i Stanów Zjednoczonych, niemal w całej Ameryce Środkowej oraz na północy Ameryki Południowej. Występuje prawie we wszystkich stanach Australii, w Nowej Zelandii i na Hawajach, gdzie zadomowiła się w miejscowej przyrodzie. Roślina toleruje szerokie spektrum warunków i dobrze rośnie w strefie od umiarkowanej po subtropikalną. Najlepsze warunki zapewnia jej słoneczne, ciepłe stanowisko z dostatecznie wilgotną, przepuszczalną glebą zasobną w wapń, na przykład miejsca po gruzie budowlanym. Nie przeszkadza jej także zanieczyszczone powietrze. Obecnie budleja Dawida należy do najchętniej uprawianych roślin ogrodowych i jest powszechnie sadzona dzięki niewielkim wymaganiom uprawowym. Wyhodowano ponad dziewięćdziesiąt odmian różniących się pokrojem oraz barwą kwiatów lub liści.

Uprawa: Preferuje ciepłe, słoneczne i przewiewne stanowisko z dobrym drenażem. Wybiera się glebę przepuszczalną, piaszczysto-gliniastą do gliniastej, o pH około 6,0–7,5, ponieważ długotrwałe zalewanie osłabia witalność i zimotrwałość. Sadzenie prowadzi się od marca do października. Młodym roślinom w pierwszą zimę służy ściółkowanie szyjki korzeniowej i lekkie okrycie chroniące glebę przed przemarzaniem. W warunkach Polski podaje się mrozoodporność około −20 °C, a w sprzyjającym mikroklimacie krótkotrwale nawet do −23 °C. Wczesnowiosenne przymrozki mogą uszkodzić rozwijające się pędy, jednak po cięciu roślina zazwyczaj dobrze odrasta. Co roku wiosną zaleca się niskie cięcie na wysokość 20–40 cm, co pobudza silny przyrost i dłuższe wiechy w danym sezonie, a w ciągu lata korzystne jest bieżące usuwanie przekwitłych kwiatostanów. Po posadzeniu podlewa się regularnie, po ukorzenieniu roślina znosi okresy suszy - w upalne lata pomaga lekka ściółka mineralna. Nawożenie powinno być umiarkowane, raz wiosną nawozem o spowolnionym działaniu przeznaczonym dla krzewów kwitnących. W pojemniku uprawa udaje się przy objętości 40 l i większej, z zimowaniem w osłoniętym miejscu przy domu. Spośród chorób i szkodników miejscami pojawiają się mszyce oraz przędziorki w czasie suszy, a z chorób grzybowych plamistości i zamieranie gałązek - zapobiega im przewiewne stanowisko, niezalewana gleba i regularne wiosenne cięcie.

Autor: Nikol | Rewizja: 21.7. 2026